18/01/2017
Soms komt dood op je pad. Soms mag je er iets over schrijven en soms probeer je de ziel van mensen te doorgronden. Soms kun je alleen maar dingen benoemen en beschrijven zonder oordeel en zonder de waarheid te kennen ... op gevoel en slechts proberen in te leven ...
Wellicht kunnen nabestaanden er enige troost uit putten. Onderstaand versje met als titel 'zelfbeschikking' heeft zo'n status ....
zelfbeschikking
als leven me sombert
mijn tijd ruïneert
geen zin in die ander
is dan egoïsme verkeerd ?
ik sprak met zovelen
adviezen en raad
werkte niet helend
maakte angstig en kwaad
moest vechten, moest doorgaan
pak hulp, ga door !
vechten tegen mezelf
tijd die ik verloor
immer is regen
immer is koud
wil zo niet verder
wonde vol zout
geen geloof in toekomst
geen geloof in mezelf
partituur voor destructie
naar hemelgewelf
strijdend en smekend
verlang ik naar rust
mijn ziel reist verder
verlangen geblust
het gaat niet, laat me
laat me alleen
geef me mijn vrijheid
gun me hetgeen
laat me loslaten
het snijdend venijn
eenmaal losgesneden
verlost me van pijn
ik lijd lijdzaam lijden
primaire nood
wil zelfbeschikking
over leven en dood
wil jij me vergeven
echt vergeven hiervoor
‘t is slechts mijn lichaam
wat je verloor
als je van mij houdt
mag mijn masker dan af
mag ik dan gaan lief
neem ik jou mee in mijn graf