01/03/2017
Mensen weten niet wat voor een impact brand kan hebben, daarom wil ik u een blog laten lezen van een mevrouw die brand heeft meegemaakt.
Dit is mijn versie van 22 april 2016..
BRAND, WATER, BEL 112... In de verte hoor ik mijn vriend roepen.. brand we hebben go*******me brand... ik hoor de woorden maar echt doordringen doet het niet. Terwijl ik nog lig neem ik een hap adem... op dat moment proef ik plastic en merk ik dat er een brandende prikkelende rook zich meld in mijn longen... direct ben ik wakker.. ik spring uit mijn bed en kom tot de realisatie dat de rook in onze slaapkamer aan mijn kant al tot mijn schouders komt, hoe lang ik daar al in heb gelegen mag Joost weten. Ik roep naar boven dat de meiden direct uit bed moeten komen.. ik ren naar de kamer van mijn dochtertje en zie in mijn oog hoek de oranje gloed van het vuur en hoor het geknetter beneden. Iedereen kent dat geluid. Als je buiten zit op een zwoele zomeravond met je vuurtje aan kun je genieten van het knetteren van het blokhout wat je warmte geeft. . Ik ren naar beneden als ik realiseer dat de tussendeur nog open staat. Ik zie als ik beneden kom dat de vlammen al de hoek om komen de gang in. In een reflex trek ik de tussendeur dicht omdat de voordeur onze enige normale uitweg is. Ik ren weer naar boven en maak mijn dochtertje wakker. Ik pak een handdoek en geef die aan haar. Houd deze voor je mond en doe het niet eerder weg dan dat je buiten bent. De andere twee meiden geef ik de instructie geen ander meer te halen en met je handdoek voor je mond naar beneden loopt. Niet rennen maar rustig lopen. Want ik weet dat paniek voor vele ergere dingen kan zorgen. Heel rustig vertel ik ze dat als ze in de gang komen een jas aantrekken en schoenen pakken. Het maakt niet uit welke als je maar een paar schoenen aan je voeten hebt. Maar vooral doe onder geen voorwaarde de tussendeur open. Normaal krijg ik vragen als waarom niet, maar blijkbaar voelen ze dat dit ernstig is, ze doen precies wat ik ze heb opgedragen. Ik pak de hond en neem haar mee naar beneden.
Terwijl ik haar riem pak, en haar aan lijn loopt mijn vriend naar buiten. Op dat moment kijken we elkaar aan en vraagt hij eh heb je 112 gebeld. Eh nee dat zou jij toch doen. Op dat moment belt hij 112. Ik bel op dat moment mijn vriendin en daarna mijn ouders. Ik vraag of ze mijn kinderen kan komen halen, want we hebben brand. Mijn vriend loopt om naar de achtertuin om te kijken of hij het vuur ziet. Hij zag geen vuur meer dus hij kon nog even sleutels pakken , want zijn baas kwam het vrachtwagentje halen. Dus ik antwoord nee we gaan niks halen, want als we er zuurstof bij krijgen, hebben we een flashover verhaal en brand het hele huis af of nog erger de hete rook ontploft en dan ben ik jouw kwijt.
Ik kom in ene tot de realisatie dat ik behalve mijn badjas aan niks heb aangetrokken. In een reflex tart in de goden nog een keer door het huis terug in te gaan en een pyjama te pakken van zolder. Die ik vervolgens rustig aan trek. Eenmaal weer buiten komen alle hulp diensten te gelijk aan. Brandweer, politie en ambulance.
De kinderen en mijn vriend worden door de ambulance gecontroleerd op rook inhalatie. Op dat moment besluiten ze dat een van mijn dochters mee moet omdat ze en raar hoestje heeft. De meiden en de hond gaan met de man van mijn vriendin mee en mijn vriend gaat met mijn dochter mee naar het ziekenhuis. Ik moest blijven omdat al het geregel op mijn nek komt, omdat het mijn verzekering is... zodra de brandweer klaar is met alle rook uit huis te krijgen mag ik naar binnen..
Op dat moment loop ik naar binnen en zie ik de verwoesting. Alles waar we keihard voor hadden gewerkt was weg, herinneringen waren weg, onze nieuwe eettafel, stoelen en bank waren verwoest. Zo ook dierbare herinneringen zoals baby schoentjes en foto's, maar ook mijn portemonnee, sleutels, handtas is werkelijk niks meer van over.. Alles zag letterlijk zwart van de roet en de rook. De geur die er hangt zal ik nooit vergeten. Ik raak alles aan en zie pas hoe dichtbij we waren geweest om alles te verliezen inclusief onze levens. We hebben geluk gehad absoluut, als mijn vriend er niet was geweest, als ik de tussendeur niet had gesloten en ga zo maar door.
Terwijl ik door de verwoesting heen loop hoor ik de agenten, brandweer lieden me zeggen dat we geluk hebben dat we er allemaal heelhuids vanaf zijn gekomen.
Ik kijk naar onze woonkamer. Ja, wij zijn er goed uit gekomen, maar de rest niet.
Dan word ik gebeld of ik naar mijn dochter wil komen want de arts wilt iets bespreken. Hup in de auto en onderweg naar het amc. Eenmaal daar aangekomen bespreekt de arts dat het goed gaat met haar maar dat ze het nog even aan willen kijken. Als ze niet benauwd word mag ze diezelfde middag nog mee naar huis. De arts kijkt vervolgens naar mij. Eh hebben ze u wel onderzocht. U heeft roet vlekken op uw gezicht en als ik even snel kijk zijn uw neusharen verbrand. Dus ik en mijn eigenwijsheid. Nou dokter das niet nodig. Ik rook al jaren en kan bijna de A9 asfalteren met de teer wat ik in mijn longen heb geploft, dus u begrijpt dat het kleine beetje rook van vanmorgen algeheel geen verschil uit maakt wat betreft mijn longen. En uit gesproken is de arts assistent. Ze moest nog de arts zelf halen en loopt weg. Op dat moment zegt m'n moeder meid was je gezicht dan lopen ze ook niet zo te zeuren dat ze je na moeten kijken want er is nu geen r**t te doen hier op de EHBO, dus jouw helpen is voor hun een welkome afleiding. Ik luister dit keer braaf naar m'n moeder en was mijn gezicht en handen. Eenmaal de arts gesproken bleef mijn moeder bij mijn dochter en ik ging terug naar huis.
Die dag is verder niks anders dan geregel, kleren regelen, huissleutels ergens anders brengen, want ons huis was immers onbewoonbaar verklaard.
Op dat moment realiseer komt de klap het hardste binnen. We hebben geen huis meer, we zijn dakloos..
Die dag word ik overspoeld met lieve berichtjes, telefoontjes. Maar omdat ik door allerlei instanties gebeld kan worden zet ik het op fb. Dan kan ik de berichtjes wel lezen, maar hoef ik niet direct te reageren.
Nadat we alles geregeld hebben in het huis gaan we naar het ziekenhuis om mijn dochter op te halen. Ze mag nu weer mee naar huis.
Als we in de auto zitten onderweg naar Alkmaar kan ik niks anders dan vooruit kijken. Mijn hoofd is totaal leeg, geen emoties, geen rare gedachtes, geen lijstjes van ben ik dit niet vergeten of dat niet. Gewoon vooruit kijkend richting Alkmaar...
Ik besef maar al te goed.... voorlopig is er geen rust, is het alleen maar regel werk en zal ik moeten afwachten hoe dit allemaal gaat.
Ik kan je niet uitleggen hoe het voelt om brand in huis te ervaren terwijl je boven ligt te slapen. Ik kan je een idee geven, maar dan nog zal het niet in de buurt komen. Want we zijn allen verschillend en zullen daardoor altijd dezelfde dingen anders ervaren.
Ik ben alleen dankbaar dat ik in een situatie als deze kalm wist te blijven en geen paniek zaaide. Dat ik zelf rust kon uitstralen zodat de kinderen rustig naar buiten konden lopen. Maar nu is echt overleven..
