25/08/2026
De ziekte wint niet omdat je niet hard genoeg vocht.
Bij Cura Excellent werken mensen met bijzondere verhalen. Een van onze collega's, Hanna, uit de thuiszorg deelt haar ervaring met sterven, loslaten en wat het vak haar leert.
Wanneer je in de zorg werkt, word je vaak eerder met de dood geconfronteerd dan wanneer je voor de klas staat. De mensen voor wie je zorgt zijn ziek of op leeftijd. In al mijn jaren in de zorg heb ik veel mensen zien sterven en allemaal op hun eigen manier. Jong, oud of van middelbare leeftijd. Iedereen neemt op een andere manier afscheid van het leven en van de mensen om zich heen.
Na een lang ziekbed is acceptatie soms makkelijk, en voor sommigen juist heel moeilijk. Na een jarenlange strijd de handdoek in de ring moeten gooien voelt voor sommigen als opgeven. Vaak hoor je mensen praten over het "overwinnen" of "verliezen" van een ziekte. Die uitspraak irriteert me. Het is namelijk een oneerlijke wedstrijd, je begint al met 1-0 achterstand. Het is hetzelfde als mij in Zandvoort laten racen met mijn Suzuki Swift tegen Max Verstappen in zijn F1-wagen. Soms word je beter, soms niet. En als je niet meer beter wordt, ga je dood. Niet omdat je niet hard genoeg gevochten hebt.
Het is ook niet zo dat het leven loslaten makkelijker wordt naarmate je ouder bent. Iedereen heeft zijn eigen redenen om nog net wat langer te willen blijven.
Mijn moeder had een zeer kort sterfbed. Ze kreeg de diagnose acute leukemie en overleed een week later. Ze accepteerde dat het einde naderde en nam afscheid, van ons, van de mensen die haar lief waren, van het leven. We hebben mooie gesprekken gevoerd, gelachen, veel gehuild, geknuffeld, en tijd gehad om haar los te laten. Al bleef dat laatste ontzettend moeilijk.
Doordat mijn moeder er klaar voor was, gaf dat op een bepaalde manier ook rust. Het verdriet om het verlies was enorm, maar haar acceptatie maakte het loslaten makkelijker. Het was geen strijd. Ze was er klaar voor. Mijn moeder werd 82, had een mooi leven gehad en was daar dankbaar voor.
Ik kan me voorstellen dat dat anders is wanneer je jong bent. Wanneer het leven nog niet af voelt en de dood zoveel oneerlijker is. Je wilt doorgaan met leven, niet toegeven aan de dood, niet zien dat het leven voor jou ophoudt, terwijl de mensen om je heen verder moeten zonder jou, en kinderen je nog nodig hebben.
Dat vind ik de moeilijkste situaties: wanneer je in een palliatieve of terminale fase bij mensen komt en merkt dat ze er niet klaar voor zijn, het leven niet willen loslaten. Het verdriet bij de patiënt of cliënt zelf, en bij de mensen die van hen houden, voelt dan anders. Ze blijven vechten tegen het onoverwinnelijke. Wanhoop, verdriet, onrust, frustratie, boosheid, hopend op een wonder.
Dat zijn ook de mensen en hun naasten die jou als zorgverlener het hardst nodig hebben. Voor ondersteuning, begeleiding, het beantwoorden van vragen waar je zelf ook niet altijd een antwoord op hebt. Soms is er gewoon zíjn al voldoende. Het haalt een stukje onzekerheid weg. Het verdriet kun je niet wegnemen, maar je kunt het afscheid zo mooi mogelijk laten verlopen.
Ik kan oprecht zeggen dat dit voor mij het mooiste stukje zorg is. Je maakt deel uit van een eindfase én van een begin, waarin mensen zonder hun dierbare verder moeten. Je zit vast in een herinnering die altijd blijft. Hoe mooi is dat?
Wat het met mij doet? Het raakt me. Ik neem het mee en sluit het af door stil te staan bij hoe kwetsbaar het leven kan zijn. Ik geniet van het leven, van de mensen van wie ik hou. Het kan me niet schelen wat anderen van me vinden, zolang de mensen die mij dierbaar zijn van me houden. Ik ontmoet mooie mensen en voer mooie gesprekken. Het geeft kleur aan mijn leven, en ik ben dankbaar voor iedere dag die me gegeven is.
Dit is precies waarom ik met zoveel overtuiging voor Cura Excellent werk. Wij zijn gespecialiseerd in oncologische en palliatieve thuiszorg, en juist in die laatste fase van het leven maakt goede zorg het verschil, niet alleen medisch, maar vooral menselijk. Tegelijkertijd is iedereen bij ons welkom, wat je zorgvraag ook is. Want die aandacht, die tijd, dat er gewoon zíjn: dat verdient elke cliënt, in elke fase van het leven.
