19/12/2025
Honderd weken geleden legde ik mezelf iets op: elke week een nieuwsbrief.
Geen mitsen. Geen maren. Niet af en toe. Niet als het uitkwam. Gewoon elke week.
Dat klinkt streng. Maar het werkte precies andersom. Het gaf rust. Er was geen discussie meer in mijn hoofd. Donderdag half tien was een afspraak. Niet onderhandelbaar. En gisteren stuurde ik dus Bureau RAM Magazine nummertje 100. Hoppa.
Als ik vakantie had, moest ik vooruitwerken. Niet omdat het moest, maar omdat ik wist dat de lezers iets verwachtten op donderdagochtend om 9.30 uur. Die lichte druk bleek goud. Het dwong me om helder te denken. Om te stoppen met eindeloos schaven aan zinnen die allang goed genoeg waren.
En ondertussen draait er in mijn hoofd altijd een soort bandrecordertje mee. Tijdens een gesprek gebeurt het ineens. Dit is een onderwerp.
Een vraag van een klant.
Een fout die ik zelf maakte.
Een discussie die blijft hangen.
Vaak denk ik later: goed dat dat bandje meeliep. Anders was het alweer verdwenen. Dat constante opletten maakt schrijven licht. Je hoeft minder te verzinnen. Je moet vooral aanwezig zijn.
Voor de honderdste nieuwsbrief dook ik in de cijfers. Sommige edities leverden tientallen reacties op. Andere dacht ik eerlijk gezegd dat niemand zou lezen. En juist die scoorden verrassend hoog.
En ja. Als het over dieren gaat, leest iedereen ineens mee: de nieuwsbrief over mijn hond Waffel staat met afstand bovenaan.
Ik heb de tien meest gelezen artikelen verzameld op één blogpagina. Met per artikel een korte notitie. Geen linkregen hier in deze post. Wel overzicht op mijn blog. Als je interesse hebt, vind je de link in de eerste reactie.
Honderd weken schrijven voelt tegelijk kort en lang. Op naar de volgende honderd.
Wil je ook mijn Bureau RAM Magazine ontvangen? Iedere donderdagochtend, half tien? Kan! Check mijn site. :)
