01/09/2026
𝗧𝗵𝗲 𝗴𝗿𝗲𝗮𝘁 𝗲𝘀𝗰𝗮𝗽𝗲: 𝗲𝗲𝗻 𝗿𝗲𝗶𝘀𝘃𝗲𝗿𝘀𝗹𝗮𝗴 𝘃𝗮𝗻 𝗼𝗻𝘀 𝗮𝘃𝗼𝗻𝘁𝘂𝘂𝗿 𝗶𝗻 𝗱𝗲 𝗨𝗞!
Al een half jaar hadden we voorpret, zolang waren we hier al mee bezig. Plannen maken, stekken bekijken, uitzoeken wat er zwemt en vooral bedenken hoe we daarop wilden vissen. De laatste weken stonden bijna volledig in het teken van de voorbereidingen. We knoopten uiteindelijk ruim 120 onderlijnen, vulden tientallen spoelen en namen waarschijnlijk veel te veel mee. Maar juist dat hoort voor ons bij zo'n reis. Wekenlang leef je ernaartoe en bij iedere onderlijn die je knoopt, sta je in gedachten eigenlijk al een beetje aan de andere kant van het Kanaal.
Woensdagochtend om zes uur was het dan eindelijk zover. De reis verliep verrassend soepel en om 10:00 uur stonden we al in de trein naar Engeland. Natuurlijk waren we toen al uren onderweg, maar het werd pas echt toen we later die dag de Prince of Wales Bridge over de Bristol Channel overstaken. Cardiff kwam dichterbij en ineens begon het serieus te kriebelen. Na een half jaar praten, plannen en voorbereiden reden we nu echt Zuid-Wales binnen!
Onze Airbnb in Penarth bleek precies wat we nodig hadden: een houten blokhut in de achtertuin van een huis in een typische woonwijk. Geen luxe en juist daarom perfect.
Veel tijd om ervan te genieten hadden we trouwens niet, want niet veel later stond Mario van Tideline Fishing al voor ons klaar. Mario is prostaffer voor Tronixpro aan die kant van het water en had vooraf aangeboden ons op sleeptouw te nemen. Hij had aas geregeld en wist precies waar we met het getij moesten zijn. Achteraf kunnen we alleen maar zeggen hoe waardevol dat is geweest. Lokale kennis is onbetaalbaar, waar je ook vist.
Nog geen tien minuten later stonden we met onze hengels op Sully Bay. En dan merk je meteen dat je ergens anders aan het vissen bent. Het chocoladebruine water van de Bristol Channel voor je, een bizarre rotsachtige ondergrond onder je voeten en een kustlijn die totaal niet lijkt op wat we thuis gewend zijn. We konden er vanwege het getij maar kort vissen, maar de eerste vissen kwamen direct boven. Voor een vastzwemmer vond Kees het zelfs nodig om tot zijn middel de Bristol Channel in te lopen. Met zijn shirt boven zijn navel en hengel in de andere hand kwam hij terug… De toon voor de komende dagen was gezet!
Van Sully reden we door naar Friars Point bij Barry. Opnieuw maar een paar minuten verderop, maar wéér een compleet andere wereld. We stonden daar op de rotsen, een meter of tien boven het water, terwijl de wind en regen steeds verder aantrokken. Daar kwam Robbert bovendien achter iets wat hij in al die jaren blijkbaar nog niet van zichzelf wist: hij heeft hoogtevrees. Niet de ideale plek om dat te ontdekken. Hij deed die avond daarom bewust rustig aan. Eén hengel, geen gekke dingen en eerst maar eens wennen aan de hoogte en alles wat er om hem heen gebeurde. Kees en Mario hadden daar aanzienlijk minder last van. Sterker nog, die twee stonden precies waar ze het liefste staan: ruig, hoog, harde wind en een woeste zee onder zich.
Mario bewees met zijn eerste worp meteen zijn waarde door een prachtige smalleyed ray te vangen en bij een van de laatste draaien van de avond kwam ook de eerste spotted ray boven. Toen we uiteindelijk stopten, was het lokale tijd al ruim half twaalf. We waren die ochtend om zes uur Nederlandse tijd vanuit huis vertrokken en hadden inmiddels onze eerste twee Welshe stekken achter de rug. En die smaakten zéker naar meer! De volgende ochtend zouden we gewoon weer verdergaan.
Mario moest die dag zelf gidsen op Chesil Beach, dus stonden wij om negen uur weer op Friars Point. Een kwartier later brak de hemel open. Niet een beetje regen zoals we die thuis kennen, maar binnen een paar minuten liepen er kleine modderrivieren over de rotsen naar beneden. Gelukkig zagen we het aankomen en konden we onder de meegenomen beach brolly schuilen. Toen het droog werd, konden de hengels opgetuigd worden en konden we los. De wind was bovendien wat minder dan de avond ervoor en inmiddels waren Robbert zijn knieën wat stabieler, dus konden we gewoon heerlijk vissen. Écht een waanzinnige stek als je even uitzoomde en zag hoe we half verscholen in de klifwand zaten.
Later die dag reden we door naar Cold Knap Beach. Weer maar een kwartiertje verder en opnieuw een landschap waarvan we ons afvroegen hoe het mogelijk was dat het zo dicht bij de vorige stek lag. Grote keien, enorme kliffen op de achtergrond en bij het juiste getij een stuk zand dat langzaam tevoorschijn kwam achter de grote witgrijze keien. Hier viel voor Kees alles samen. Een magisch moment, een worp zoals je hem alleen maar kan hopen mee te maken tijdens je sessie. Er kwam een stukje zand vrij om op te staan, waardoor het lood mooi schuin achter hem kon liggen. Zo'n filmmoment waarop je de soundtrack ineens hoort veranderen. Hij bouwde de worp rustig vanaf de grond op en op het juiste moment trok hij hem volledig door. Alles was stil, alleen de beweging van de hengel door de lucht. Alles klopte. Uit die worp kwam uiteindelijk een prachtige blonde ray en de grootste grijns op z’n gezicht die je je kan voorstellen.
Die tweede dag gebeurde er nog iets wat uiteindelijk belangrijker is geworden dan welke vis dan ook. Een half jaar lang waren we bezig geweest met wat we wilden vangen. Targets bepalen, stekken bekijken, onderlijnen knopen en nadenken over materiaal en aaspresentaties. Logisch natuurlijk, want je gaat niet zoveel voorbereiden om vervolgens te zeggen dat het allemaal niet uitmaakt. Maar toen we daar stonden, tussen die kliffen en op plekken die we alleen van foto's kenden, beseften we ineens dat het helemaal niet om dat lijstje ging. We zeggen thuis vaak dat de vis bijzaak is. Vissen is je hoofd leegmaken, buiten zijn en genieten van een paar uur aan het water. Alleen als je zo lang naar een buitenlandse vistrip toeleeft, dreig je dat bijna te vergeten. Dan worden die targets ineens het doel waaraan je het succes van je reis gaat afmeten. En daar op dat moment in Zuid-Wales viel dat volledig van ons af. Het ging om waar we stonden, wat we zagen, samen iets compleet nieuws meemaken en 's avonds gesloopt terugkomen omdat je werkelijk alles uit een dag hebt gehaald. Natuurlijk wilden we die vissen nog steeds vangen. Heel graag zelfs. Maar vanaf dat moment wisten we ook dat deze reis al geslaagd was, ongeacht wat er nog boven zou komen.
Na een biertje in de Airbnb en een paar uur slaap reden we de volgende ochtend eerst langs Mario. Even zijn workshop binnen, nieuw aas ophalen en verse makreel meenemen die hij voor ons vanaf Chesil had meegenomen. Ook daar merkten we hoe anders de Britse visserij op sommige vlakken is. Niet alleen vanwege de stekken en soorten, maar ook door de manier waarop er over aaspresentatie wordt nagedacht. Grotere haken (circle hooks met dongles), stevigere onderlijnen en flinke stukken makreel en inktvis. We hadden ons daar thuis uitgebreid op voorbereid, maar wel op onze eigen manier: sterk genoeg voor de omstandigheden, met een iets meer continentale aanpak waar dat kon. Juist dat uitwisselen van kennis met iemand als Mario maakte deze trip nog waardevoller. We kwamen niet alleen om te vangen, maar ook om te kijken en te leren. Je weet nooit wat je mee kan nemen naar je eigen visserij.
Daarna reden we naar Ogmore-by-Sea. Achteraf misschien wel de mooiste stek van de hele reis. Toen we parkeerden stonden we tussen groene heuvels en oude stenen muurtjes waar gras en mos overheen groeiden. We keken elkaar nog aan met de vraag of we hier werkelijk konden vissen, zó hoog boven het water stonden we. Spullen op de rug en maar lopen. Een ravijn in, aan de andere kant weer verder en uiteindelijk stonden we voor ons gevoel letterlijk aan het einde van de wereld. We denken oprecht dat we nog nooit zoiets moois hebben gezien. Tientallen meters hoge kliffen met verschillende lagen gesteente, de zee voor ons en verder helemaal niets. We hadden onze hengels in de auto kunnen laten en nog steeds een fantastische ochtend gehad. Gelukkig hadden we ze wel meegenomen. We zochten zorgvuldig een plek waar we veilig konden staan en waar we een goede vis ook daadwerkelijk konden landen. Vervolgens kwamen de verrassingen vanzelf. Zeebaars, conger, (baby) ruwe haaien en uiteindelijk opnieuw een prachtige rog.
En juist die rog maakte iets heel bijzonders compleet. In drie dagen Zuid-Wales had Kees een thornback ray, spotted ray, blonde ray én smalleyed ray gevangen. Alle vier. De volledige Welsh Grand Slam. Op verschillende stekken, onder totaal andere omstandigheden en precies de vier soorten die daarvoor nodig waren. Hoe mooi wil je het hebben? Met wat teamwork kregen we ook deze vis netjes boven en op dat moment kon Zuid-Wales eigenlijk al helemaal niet meer stuk.
We hadden daar veel langer willen blijven, maar die middag moesten we naar Portland. Eerst dus dat ravijn weer uit met alle spullen op onze rug en daarna de auto in voor een rit die door het Engelse vrijdagverkeer uiteindelijk bijna vijf uur duurde. We waren al aardig gesloopt toen we aankwamen, maar aan het einde van die rit wachtte een plek waar we allebei al ontelbaar veel video's van hadden gezien: Chesil Beach.
Voor onze manier van vissen is Chesil bijna een magische naam. Een enorme kiezelbank met op sommige plaatsen snel diep water voor je voeten en daardoor een enorme diversiteit aan soorten binnen werpbereik. Alleen moet je eerst op je stek zien te komen. In ons geval betekende dat ongeveer vijftig minuten lopen over de kiezels, met een kist van zo'n vijftien kilo op je rug, hengels erbij en de rest van je materiaal in je handen. Na zo'n wandeling weet je in ieder geval weer precies welke spieren je bezit.
Maar wat een beloning toen we er eenmaal stonden. Tijdens het lopen zagen we de zee op sommige plekken letterlijk in brand staan van het leven. De makrelen joegen voor onze neus en vanaf de eerste worpen was het feest. Blauwe makrelen van boven de veertig centimeter, echte torpedo's, met horsmakrelen ertussen. Niet veel later kwamen ook de eerste black breams boven. Prachtige vissen en precies één van de soorten waarvoor we hier zo graag wilden staan. Losse én doubletten, prachtig met die kleine sterke rakkers!
Toen het donker werd, veranderde de visserij. Op de steekzagers die we vanuit Nederland hadden meegenomen kwamen gladde haaien langs en de congers begonnen zich steeds nadrukkelijker met onze aasaanbiedingen te bemoeien. Het maakte ons op dat moment weinig uit. We stonden op Chesil Beach, er zat overal vis en we genoten van iedere minuut.
De volgende dag waren we er opnieuw. Robbert werd die ochtend niet helemaal fit wakker (niks gewend hè haha!), maar met z'n tweeën op zo'n reis is thuisblijven eigenlijk geen optie. Je laat de ander niet alleen gaan en bovendien: als er één plek is waar je je beroerd mag voelen, dan liever met uitzicht op een paar hengeltoppen aan Chesil Beach. Om een uur of één legde Robbert zijn vest tussen de kiezels als hoofdkussen en ging even liggen. Een uur later begon Kees stenen zijn kant op te gooien omdat er nog steeds geen beweging in zat. Blijkbaar kun je op een kiezelstrand verrassend goed slapen.
Dat uurtje deed wonderen. Later die middag kwam er weer leven in Robbert én in de visserij. We hadden allebei een mooie rode p**n hoog op het lijstje staan en uiteindelijk kwamen ze ook boven. Intens gekleurde vissen, precies zoals we gehoopt hadden. Ondertussen bleven ook de black breams zich melden, van egaal gekleurde exemplaren tot prachtig getekende vissen.
Juist op Chesil vonden we het bovendien ontzettend gaaf dat we tussen het vaak veel grovere Britse materiaal ook gewoon binnen onze eigen stijl konden blijven vissen. We hadden vertrouwde Tronixpro-hengels bij ons uit bestaande series, maar natuurlijk ook nieuw materiaal zoals de Xenon CT. Zo'n lichte hengel met een gevoelige top, waarop een black bream zijn aanbeet keihard doorgeeft, paste perfect bij hoe wij zelf graag vissen. Geen kunstje omdat we voor Tronixpro op pad waren, maar gewoon onze eigen stijl op een totaal nieuwe plek. Eigenlijk kwamen we tijdens die dagen pas echt tot het besef hoe compleet het assortiment waarmee we dagelijks werken inmiddels is. Op een paar haken en clips na hadden we nauwelijks iets van buiten ons eigen assortiment nodig?!
Tussen al dat vissen door waren er ook momenten waarop thuis ineens heel dichtbij kwam. We hebben allebei een jong zoontje en na een paar dagen ga je die natuurlijk stiekem wel missen. Dus zaten we midden op Chesil allebei even te videobellen. Robbert met Daan, die zelf ook niet helemaal fit was en bij oma logeerde, en Kees met Ties en thuis. Dat leverde bij Kees overigens een vrij bijzonder gesprek op, want de makrelen bleven maar komen. Twee, soms drie of zelfs vier tegelijk. Hij probeerde te bellen, maar stond ondertussen vooral steeds vissen binnen te draaien terwijl aan de andere kant van de verbinding waarschijnlijk voornamelijk lucht, kiezels en af en toe een flard Kees te zien waren. We hebben in een deuk gelegen.
Toen het donker werd, verdwenen de andere vissers één voor één. De dag was taai, en niet iedereen had de zin om tot het gaatje te gaan. Op een gegeven moment keken we om ons heen en waren we zo'n beetje de laatste twee overgebleven gekken op dat hele stuk strand. Als je dan je lampen uitzet, is het moeilijk uit te leggen wat je ervaart. Achter je kilometers kiezels, ergens in de verte de eerste tekenen van Portland en voor je alleen een donkere zee. Geen mensen, geen drukte. Alleen het geluid van het water wat op de kiezels sloeg en onze hengels voor ons.
En alsof deze reis vond dat er nog één ding moest gebeuren, kwam op een van Kees zijn allerlaatste worpen zijn ultieme target binnen: een bullhuss. Een vis die hoog op zijn verlanglijst stond maar eigelijk op de onhaalbare kant. We zouden geen stekken aandoen waar deze vissen vaak rondzwemmen. En nu, nota bene vanaf Chesil, waar we hem op dat moment totaal niet meer verwachtten. Toen de vis in het donker bovenkwam leek het eerst een gewone hondshaai, maar zodra Kees hem goed in het licht kreeg wist hij genoeg. Je kunt het geluk noemen, karmapunten die ingewisseld werden of alle sterren die juist stonden. Voor ons voelde het vooral als een geweldige beloning voor alles wat we die dagen erin hadden gestoken.
Daarna begon de tocht terug over de kiezels. We waren volledig gesloopt. De volgende ochtend reden we nog één keer bovenop Portland om vanaf de hoogte over Chesil uit te kijken. Pas vanaf daar zagen we echt hoe ver we de avond ervoor hadden gelopen. Daarna was het tijd om langzaam richting huis te gaan. Nog even simpel vissen bij Southampton, met een LRF stokje wat kleine soortjes belagen en vervolgens richting Folkestone voor de trein. Daar waren we iets vroeger dan gepland, dus konden we rustig even rondkijken. Cadeautjes kopen voor het thuisfront en een hapje eten.
Toen we zondagavond rond half elf weer thuis stonden en de auto begonnen leeg te trekken, was het vreemd om te beseffen dat het alweer voorbij was. Een half jaar hadden we ernaartoe geleefd en ineens waren die vijf dagen een verzameling foto's, video's, vieze stinkende visspullen, vermoeide benen en vooral heel veel herinneringen geworden.
We vingen samen uiteindelijk 15 verschillende soorten, een lijst waar we vooraf direct voor hadden getekend. De Welsh Grand Slam, verschillende persoonlijke targets werden afgevinkt en we hebben op stekken gestaan waar we jarenlang alleen maar naar hadden gekeken op foto's en video's. Maar als je ons over tien jaar vraagt wat we van deze reis onthouden, zullen het waarschijnlijk niet als eerste de exacte vangsten zijn. Wat blijft zijn die andere momenten. De kriebels toen we Wales binnenreden. Mario die zijn kennis en stekken met ons deelde. De rivieren van regenwater die over de rotsen stroomden. Die ene perfecte worp op Cold Knap Beach. Met open mond naar de kliffen bij Ogmore-by-Sea kijken. Met brandende bovenbenen een ravijn uit klimmen. Een uur slapen op de kiezels van Chesil. Even videobellen met onze jongens thuis. In het pikkedonker als laatste twee bezeten vissers naar onze hengeltoppen kijken. En na een lange dag compleet gesloopt nog samen een biertje drinken omdat je weet dat je de volgende ochtend gewoon weer gaat...
Een half jaar lang dachten we dat we ons voorbereidden om bepaalde vissen te vangen. Uiteindelijk kwamen we thuis met het besef dat juist alles daaromheen deze trip onvergetelijk heeft gemaakt. We hadden die week shirts bij ons met vier woorden groot op onze rug. Een slogan die we natuurlijk al jaren kennen en gebruiken, maar die na deze reis voor ons misschien nog wel iets meer betekent.
Want dit is niet alleen wat we doen voor Tronixpro. Dit is waarom wij vissen.
WE SHARE YOUR PASSION. ❤️ 🤙
Kees & Robbert
