07/07/2025
๐๐ฎ๐บ, ๐๐ผ๐ ๐ฑ๐ฒ ๐ฑ๐ผ๐ผ๐ฑ ๐ผ๐ป๐ ๐๐ฐ๐ต๐ฒ๐ถ๐ฑ๐
๐๐ป ๐ต๐ฒ๐ ๐ธ๐น๐ฒ๐ถ๐ป๐ฒ ๐๐ฐ๐ต๐๐๐ฟ๐๐ท๐ฒ ๐ฎ๐ฐ๐ต๐๐ฒ๐ฟ ๐ต๐ฒ๐ ๐ต๐๐ถ๐ ๐๐ฎ๐ป ๐๐ป๐ฎ ๐ฒ๐ป ๐๐ฎ๐ป๐ ๐๐๐ผ๐ป๐ฑ ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ด๐ฒ๐ต๐ฒ๐ถ๐บ. ๐๐ฒ๐ฒ๐ป ๐ด๐ฟ๐ผ๐ผ๐ ๐ด๐ฒ๐ต๐ฒ๐ถ๐บ, ๐ป๐ถ๐ฒ๐ ๐๐ฎ๐ป ๐ฑ๐ฒ ๐๐ผ๐ผ๐ฟ๐ ๐ฑ๐ถ๐ฒ ๐ท๐ฒ ๐ผ๐ฝ ๐ต๐ฒ๐ ๐ป๐ถ๐ฒ๐๐๐ ๐ฏ๐ฟ๐ฒ๐ป๐ด๐ ๐ผ๐ณ ๐๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ฏ๐ผ๐ฒ๐ธ๐ฒ๐ป ๐ผ๐๐ฒ๐ฟ ๐๐ผ๐ฟ๐ฑ๐ฒ๐ป ๐ด๐ฒ๐๐ฐ๐ต๐ฟ๐ฒ๐๐ฒ๐ป. ๐ ๐ฎ๐ฎ๐ฟ ๐ฒ๐ฒ๐ป ๐๐ฎ๐ฐ๐ต๐, ๐ฝ๐น๐ฎ๐ธ๐ธ๐ฒ๐ฟ๐ถ๐ด ๐ด๐ฒ๐ต๐ฒ๐ถ๐บ, ๐๐ฒ๐ฟ๐ฝ๐ฎ๐ธ๐ ๐ถ๐ป ๐ต๐ผ๐ป๐ฑ๐ฒ๐ฟ๐ฑ๐ฒ๐ป ๐ด๐น๐ฎ๐๐ฒ๐ป ๐ฝ๐ผ๐๐ท๐ฒ๐.
Ina maakte jam. Niet af en toe een paar potjes, nee โ ze maakte jam alsof de wereld er ooit tekort aan zou komen. Aardbeien, frambozen, bramen, rode bessen. Wat Hans maar mee terugnam van zijn geliefde moestuin, verdween bij Ina in de pan. Met geduld geroerd, geproefd, gevuld, en gelabeld. โFrambozen 2022โ, โBramen herfst '21โ. Elke pot een momentopname van liefde en seizoenen.
Na haar overlijden ontdekten Hans en haar kinderen de omvang van haar werk. Kratten vol, kisten vol. Planken die bogen onder het gewicht van zoete herinneringen. Het was ontroerend รฉn ontnuchterend. Wat doe je met zรณveel jam als degene die ze maakte er niet meer is?
Het antwoord kwam vanzelf. Op de dag van haar afscheid kreeg iedereen een potje mee. Geen bedankkaartje met een gedichtje, geen bloem die verwelkt in een vaas. Nee, een pot jam. Een klein beetje Ina, mee naar huis.
En zo gebeurt het nu, in keukens door het hele land, dat vrienden en familie even aan haar denken terwijl ze een lepel frambozenjam op hun boterham smeren. Of zich verwarmen aan de geur van bramen op een winterse ochtend. Een bitterzoet moment.
Ina is er niet meer. Maar de smaak van haar liefde, van haar geduld en haar zorg, leeft voort in elk potje. Tot de dood ons scheidt โ en de jam ons weer even samenbrengt.
