30/12/2019
Zaterdag 28 december 2019 rond 18.00 uur. Waar was jij toen?
De tactiek als team met de aanvoerder doorgesproken. De handschoenen aan. De hockeystick in de hand. De sportrolstoel op positie. De scheidsrechter die de laatste aandachtspunten van de regels nog benoemd.
Daarna de rust en de stilte.
Wachtend op het moment.
De gedachten dralen.
De concentratie stijgt.
De focus op de bal.
De rust en de stilte.
Even een gedachte: hoe staat ons team ervoor en kunnen we die wisselbeker straks mee naar huis nemen?
Een schuin oog naar de klok.
De klok tikt door.
De rust en de stilte.
De spanning bereikt een hoogtepunt.
Een schel hoog geluid doorkruist de stilte. De stilte is niet meer. Gejoel en geschreeuw beweegt zich door de ruimte. De trillingen zie je niet, maar geven een oorverdovend geluid.
Vier wedstrijden starten tegelijk. Acht team strijden om de winst.
Elk team moet uiteindelijk vijf wedstrijden spelen en aldus worden er tussen 18:20 uur en 22:10 uur 70 wedstrijden gespeeld. Vervolgens vinden er nog twee halve finales plaats en uiteindelijk één finale.
De volgende teams bereikten na het leveren van strijd, bloed, zweet en tranen, de halve finales: De Freewheelers, FC Goal Diggers, De Venendalers en Morren.
De 3e en 4e plek werden bekend na het spelen van de halve finales. Deze eindposities werden bepaald door het doelsaldo. Daarin kwamen De Venendalers net iets beter uit de verf dan Morren. Echter het blijft een prachtige prestatie dat Morren, als nieuwkomer, de vierde plek wist te bezetten. Teamwork bleek in dat team al snel doorslaggevend te zijn.
De spelers van De Venendalers hebben vaker op het podium gestaan en hebben daar inmiddels ervaring mee. Echter ook zij konden De Freewheelers en FC Goal Diggers niet van een finaleplaats afhouden. Aldus werd de spannende finale gespeeld tussen de ervaren spelers van De Freewheelers en van de FC Goal Diggers. Twee teams die in de loop der jaren de teamopstellingen verder verfijnd hadden. Bij navraag bleek dat bepaalde spelers niet langer behoren tot de selectieteams met het oog op de winst van het Uwwetloket Tournament. Over eeuwige roem gesproken. Uiteindelijk is dat toch dat blijft. Diverse spelers werden dus thuisgelaten en na een grondige selectie werden de teams samengesteld. De coaches waren kritisch gedurende de voorbereidingen en de trainingen op de verschillende spelers. Bij een lichte blessure werd men al niet meegenomen voor dit Tournament, immers dit levert onaanvaardbare risico’s op voor de speler, maar vooral voor het teamresultaat. Dat laatste is natuurlijk het belangrijkste, althans dat gaven de coaches aan.
Daar stonden ze dan. Fanatiek, gretig en vol zelfvertrouwen. Twee teams die op zoek zijn naar het hoogst haalbare. De wedstrijd was hectisch, vol spanning, en de adrenaline gierde door de lichamen van de spelers. De angst om te verliezen was daar en de hunkering naar de winst was groot. De rolstoelen klapten regelmatig op elkaar, de sticks zaten tussen de spaken en kwamen regelmatig tegen de spelers aan. De rolstoelen rolden en de spelers gingen los. Uiteindelijk trokken De Freewheelers aan het langste eind, na een mentale en fysieke slijtageslag, een meeslepende wedstrijd en met een einduitslag van 4-2 verlieten zij bezweet het veld.
Handen werden al dan niet geschud. De teleurstelling bij de verliezers was zeer groot. Het verdriet was van de gezichten af te lezen. Tranen bedekten de zaal, maar konden het verdriet niet wegnemen. Dit zijn van die momenten in je carrière waaraan je niet terug wilt denken. De pijn is té groot.
Bij de uitreiking van de bekers kwam de ontlading boven en de trots, bij de winnaars welteverstaan.
De rust keerde weer terug en er werd afgesloten met een koud biertje. Het schuim smaakte naar meer.
Op naar volgend jaar.
