14/06/2021
Een column geschreven over een intens afscheid van 3 personen uit één gezin, binnen een jaar. Een vader, moeder en hun zoon.
We hebben ons gekoesterd in jullie liefde, jullie warmte en gezelligheid, wat is het moeilijk jullie te moeten missen.
Eind december 2018 krijg ik een telefoontje of ik kan komen voor een voorbespreking. Ik kom binnen bij een jong gezin, wat ik later hoorde nog niet zo lang getrouwd, twee jonge kinderen. Meneer ligt op bed in de woonkamer. We gaan zijn afscheid bespreken en ze hebben al veel voorbereid. Na een goed gesprek wens ik ze nog een mooie tijd samen. ‘Nou dat zal niet lang zijn’ zegt meneer. En inderdaad, einde van de week word ik gebeld met de mededeling dat meneer is overleden. Alles wordt in werking gezet, opbaring thuis, zo is hij ook zijn laatste dagen dicht bij zijn gezin. Mooi ook voor de kinderen, zo kunnen zij iedere dag bij hun papa zijn en stukje bij beetje afscheid nemen. Wat een stoere mannen, de een heel open de ander introvert. Spreken hun eigen woorden op het afscheid en hebben hun eigen muziek uitgekozen samen met hun mama, die moet schipperen tussen afscheid nemen van haar lief en de jongens zo goed mogelijk begeleiden. Jeetje wat is dat moeilijk en ik zie haar worstelen met al die verschillende gevoelens. Ik ontmoet daarnaast in de dagen van afscheid ook zijn familie, vader, moeder, zussen, zwager, neven en nichtjes. Wat een hechte en lieve familie.
Na het afscheid spreek ik de moeder van de overledene en zij vraagt of ik ook de uitvaart van haar man kan verzorgen. Ik kijk haar aan en ze zegt; het was nog even de vraag wie er eerder zou overlijden, vader of zoon. Onbeschrijflijk toch!
Begin januari 2019 belt mevrouw mij met de mededeling dat haar man is overleden, 3 weken na het overlijden van hun zoon. Om tafel zitten we met veel van dezelfde familieleden en ook hier wordt alles weer keurig geregeld. De familie houdt de moed erin met een lach en een traan. Hoeveel kan je verdragen. Ook dit is weer een mooi afscheid met lieve woorden en mooie muziek. Je voelt je een beetje één worden met de familie. Na een aantal weken zoek ik mevrouw even op om wat na te praten (dit doe ik bij veel families waarvan ik het afscheid heb mogen verzorgen). In ons gesprek komt naar voren dat mevrouw heel graag met haar man naar Lourdes was gegaan. En of het zo moet zijn; ik ga dat jaar oktober 2019 met een reisgezelschap naar Lourdes.
Het was heel snel geregeld en samen met velen reisden wij de eerste week van oktober 2019 af naar Lourdes. Wat een fantastische week hebben we gehad. Veel gehuild en gelachen, veel gewandeld, gebeden en mooie gesprekken gehad. Maar het verdriet van het missen van haar man en haar zoon was zo groot. Het deed zo veel pijn in haar hart, het maakte dat ze slecht kon slapen en over vermoeid was. Dit verdoezelde ze met haar heerlijke lach en altijd optimisme. Wat een fantastische vrouw, moeder en oma.
En dan is het 21 oktober 2019 en het onwerkelijke gebeurt. Ik krijg een telefoontje van haar dochter; onze moeder is overleden, ongeloof! Ze was op weg naar Disneyland Parijs met haar dochter en de vrouw en kinderen van haar overleden zoon. Zomaar, zonder aanleiding was ze er niet meer, of toch……………………..doet verdriet om het verliezen en het missen dit met je?
Weer een afscheid om voor te bereiden voor deze familie. In tien maanden afscheid nemen van 3 personen binnen een gezin. Een lieve vader en opa, een lieve moeder en oma en een lieve man, papa, broer en oom. Hoeveel kan je hebben. Lieve familie heel veel sterkte.
