𝘜𝘯𝘤𝘭𝘦𝘕𝘰𝘹

𝘜𝘯𝘤𝘭𝘦𝘕𝘰𝘹 💀

Tumatawag Araw-Araw Sa DilimLumipat kami ng unit ng kasama ko sa Cubao. Condo na ‘to—medyo bagong gawa, pero sa taas-taa...
22/10/2025

Tumatawag Araw-Araw Sa Dilim

Lumipat kami ng unit ng kasama ko sa Cubao. Condo na ‘to—medyo bagong gawa, pero sa taas-taas na floor.

Una kong napansin: sa gabi, parapalibot sa sala namin may tunog ng telepono na tumitiliok–malamig, mahina. Akala ko wifi alert lang.

One night, bandang 1:13 AM, nag‐ring ‘yung landline namin. Kasi wala na sanang naka‐connect na number roon, hindi kami madalas tumawag sa gabi.

Sinagot ko.

Sa kabilang linya: tahimik lang. Tapos may mahina, mabagal na boses na parang akala mong tumitigil ang oras:

“Good ­night… and thank you for staying…”

Ako nag‐freeze.
Sabi ko, “Sino po ‘to?”

Walang sagot.

Pagbitaw ko ng receiver, tumigil din ang tono.

Pero araw-araw na siyang tumatawag. Oras? Lagi 1:13 AM.

Tinanggal ko na ‘yung landline. Pero—

Gabi-gabi, may incoming call sa cellphone ko. Number unknown. Extension “0000”.

Ako sumagot.
Narinig ko aking sarili na bumibigkas:

“Thank you… for staying…”

Ako + lamig sa katawan ko.

Hindi ko pa nasabi sa kasama ko hanggang katapusan ng linggo, bigla na lang wala yung tanong sa ibang linya.

Pero gabi-gabi ngayon, sa exactong 1:13 AM, may panginginig yung ilaw namin.

Alam mo, Uncle Nox…

Kung sino ‘yung tumatawag—hindi ko pa rin alam.

— Jemima L.

TRUE STORY: SINO ANG NAGLILINIS SA ITAAS? (The Shocking Revelation)Isa akong maintenance staff sa isang lumang apartment...
22/10/2025

TRUE STORY: SINO ANG NAGLILINIS SA ITAAS? (The Shocking Revelation)

Isa akong maintenance staff sa isang lumang apartment building dito sa Pasig.
Madalas ako sa ground floor lang, kasi ‘yung second floor — under renovation daw.
Walang nakatira.

Pero gabi-gabi, habang nagwawalis ako sa lobby, may maririnig akong tunog ng kaluskos sa itaas.
Parang may naglalampaso, minsan may humahampas na walis tingting.
Normal lang sana kung may tao, pero lahat ng residente, alam kong naka-check out na.

One night, inutusan ako ng manager,

“Check mo nga kung sino ‘yung nagbubukas ng ilaw sa second floor. Ang taas ng kuryente natin.”

Pag-akyat ko, tahimik.
Bukas ‘yung ilaw sa dulo ng hallway, ‘yung fluorescent na kumikislap-kislap pa.
Sa sahig — may basang marka ng mop.
Tuloy-tuloy hanggang sa unit 2F-6.

Kumatok ako.
Walang sumasagot.
Pero maririnig mo talaga… may nagwawalis sa loob.

Bubuksan ko na sana, pero nakita ko sa ilalim ng pinto — may dumaan na paa.
Madumi, parang maalikabok.
At ang weird… kasi baliktad ang direksyon ng mga daliri.

Umatras ako, bumaba agad.
Sabi ko kay boss, “Sir, may tao po sa 2F-6.”
Sumimangot siya at sinagot, “Imposible. Naka-padlock ‘yung pinto n’un simula nung may nahulog diyan last year.”

Kinabukasan, pinasama niya ako mag-check.
Pagdating namin sa 2F-6, bukas ang ilaw, pero sarado ang pinto — may alikabok, walang bakas ng tao.
Pero sa sahig, nakasulat sa dumi gamit ang mop water:

“Salamat sa pagbalik, Noel.”

Hindi ko sinabi sa kanya ang pangalan ko.
Pero ‘yun ang pangalan ko.

— Noel R.

NAGTRABAHO AKO SA HOSPITAL. PERO MAY ISANG PASYENTE NA HINDI NA RAW DAPAT NANDON.Night shift nurse ako. Sanay na ako sa ...
22/10/2025

NAGTRABAHO AKO SA HOSPITAL. PERO MAY ISANG PASYENTE NA HINDI NA RAW DAPAT NANDON.

Night shift nurse ako. Sanay na ako sa mga nakakatakot na kwento — lalo na kapag 3 AM rounds. Pero nung gabing ‘yon, ibang klase talaga.

Ward 6 — geriatrics. Tahimik, malamig, at amoy alcohol.
Nasa gitna ako ng charting nang mapansin kong may ilaw sa dulo ng hallway.
Room 613.

Walang dapat tao doon. Na-discharge na ‘yung pasyente last week.
At patay na siya.

Sinilip ko pa rin, kasi protocol.
Pagbukas ko ng pinto, may babae sa k**a, nakatingala sa kisame, nakakabit ulit sa oxygen tube.
Akala ko bagong admit, pero nung nilapitan ko —
‘yung ID band niya, nakasulat pa rin: G. Menor, Deceased.

Tapos bigla siyang tumingin sa’kin.
Walang tunog, pero gumalaw ‘yung labi niya.

“Naantala ka.”

Napatras ako, napabitaw ng clipboard.
Nagsindi ako ng flashlight, pero wala na siya sa k**a.
Sa halip, nakita ko ‘yung mga markang parang k**ay sa ilalim ng bedsheet — basa, parang pawis.

Tumakbo ako palabas, humihingal.
Tinawag ko si Kuya Jun, ‘yung guard.
Sabi niya, “Room 613? Huwag mong papasukin ‘yan. Dalawang linggo nang nakasusi ‘yung pinto.”

Sinamahan niya akong bumalik.
Pagdating namin — sarado na ulit ‘yung ilaw, at ‘yung k**a, wala na.
Pero sa sahig… may fresh na IV tube, tumutulo pa ang tubig.

Kinabukasan, nireview ng admin ‘yung CCTV sa hallway.
Kita ako, naglalakad papasok sa Room 613.
Pero sa video, sarado ang pinto.
Wala akong binuksan.

BINUKSAN KO ANG LUMANG RADIO NG LOLO KO. MAY BUMABATI PA RIN MULA SA KABILANG LINYA.Uncle Nox,Namatay si Lolo noong 2011...
22/10/2025

BINUKSAN KO ANG LUMANG RADIO NG LOLO KO. MAY BUMABATI PA RIN MULA SA KABILANG LINYA.

Uncle Nox,

Namatay si Lolo noong 2011. Simula noon, sarado na ‘yung lumang bahay nila sa Batangas.
Pero nitong buwan lang, pinapabalik ako ng tiyahin ko para linisin — may balak daw ibenta.

Bumalik ako mag-isa.
Sira na ang gate, puro alikabok at mga pugad ng ibon sa kisame. Pero sa gitna ng sala, nando’n pa rin ‘yung luma niyang radyo — ‘yung may dial, kahoy ang katawan, at umiilaw kapag binubuksan.

Pagbukas ko ng switch, laking gulat ko nang umandar pa.
Mahinang static lang muna.
Pero pagtagal, may narinig akong boses.

“...Magandang gabi… sa lahat ng nakikinig…”

Hindi ako gumagalaw.
Uncle Nox, boses ni Lolo.

Parehong tono. Parehong tawa.
Naisip ko baka lumang tape o broadcast, pero nang marinig kong sabi niya,

“Sa wakas, bumalik ka, Ino…”

…napatayo ako. Ako si Ino.

Sinubukan kong patayin ‘yung radyo — ayaw.
Umilaw pa lalo, parang may apoy sa loob.
Tapos may isa pang boses na sumingit — babae, umiiyak.

“Tulungan mo siya…”

Tapos may kumatok sa pinto. Tatlong beses.
Mahina lang, pero malinaw.
Pagbukas ko, walang tao. Pero may lumang litrato sa sahig — si Lolo, may kasamang babae, parehong suot ng parehong damit sa radyo.

Binalik ko ‘yung litrato sa mesa, tapos binalikan ko ‘yung radyo.
Patay na siya. Walang ilaw. Walang tunog.

Pag-alis ko, napansin kong bukas ang gate kahit sinara ko.
At sa kotse, pagtingin ko sa side mirror…
nakasindi ulit ‘yung radyo sa sala.

— Ino V.

ANG ELEVATOR NA HINDI TUMIGIL SA TAMANG PALAPAGUncle Nox,Alas-dos ng madaling araw ‘yun. Nag-OT ako sa Ortigas. Office b...
22/10/2025

ANG ELEVATOR NA HINDI TUMIGIL SA TAMANG PALAPAG

Uncle Nox,

Alas-dos ng madaling araw ‘yun. Nag-OT ako sa Ortigas. Office building namin — 25th floor.
Tahimik na, madilim na ‘yung hallway, at ako na lang mag-isa.

Habang nagpa-pack up ako, napansin kong umiilaw pa ‘yung indicator ng elevator.
Bumubukas. Sumasara. Paulit-ulit.
Wala naman akong tinawag.

Sinilip ko sa CCTV panel sa reception — may tao sa loob.
Mukhang babae. Nakatayo lang sa sulok.
Hindi gumagalaw. Hindi rin lumalabas.

Pinilit kong huwag pansinin. Pero paglapit ko sa elevator, bukas na ulit ‘yung pinto.
Walang laman.
At malamig. Mas malamig kaysa sa karaniwan.

Sumakay na ako. Pinindot ko ‘yung “G”.
Pag-close ng pinto, nag-vibrate ‘yung elevator. Parang huminto sandali, tapos gumalaw paibaba.

Pero nang tumigil siya, hindi Ground Floor ang lumabas.
Walang number sa panel. Wala ring ilaw.
Pagbukas ng pinto — hallway pa rin, pero madilim.
Parang replica ng floor namin.

Lumabas ako ng kaunti, sumilip.
Sa dulo, may isang babae nakatalikod, nakaputing blouse.
Tinitingnan ‘yung dingding.

Sabi ko, “Miss?”
Hindi siya lumingon. Pero narinig kong huminga siya — malakas, parang may plema.
Tapos bigla siyang lumakad paatras… papunta sa akin.

Pumindot ako ng kahit anong button, ayaw gumana.
Nang paglingon ko, wala na siya. Pero may k**ay na nakalapat sa salamin sa likod ng elevator.

Hindi ko alam kung paano, pero biglang bumukas ‘yung pinto — nasa Ground Floor na ako.
Lumabas ako agad, hingal, nanginginig.

Pagtingin ko sa CCTV playback kinabukasan, kita kong pumasok ako sa elevator mag-isa.
Pero sa loob ng salamin, may nakatayo sa likod ko.

— Allan P.

Ang “Good Samaritan” sa Tagaytay RoadUncle Nox,Sabi nila, huwag kang sumakay sa sasakyan na hindi mo kilala—pero noong g...
22/10/2025

Ang “Good Samaritan” sa Tagaytay Road

Uncle Nox,

Sabi nila, huwag kang sumakay sa sasakyan na hindi mo kilala—pero noong gabing ‘yon, ginawa ko pa rin.

Kasama ko ang grupo ko ng motor — galing kami sa Picnic Grove, heading papuntang Calatagan. Ako ang nagtutulle sa likod. Malabo ang liwanag, makapal ang fog, ulan pa.

Nahuli ako sa likod nila. Nirev ako ng bike ko, crash, at lumubog. Walang rescue, walang liwanag.

Naglakad ako sa gilid ng kalsada, basa, tingin sa tanan. Tinutulungan na ako ng limos na dumaan, pero unos at fog, kawawa ako.

Tila may dumating: isang sasakyan — harap ko lang sa junction. Nag-stop ako. “Salamat,” sabi ko sa sarili ko.

Pumasok ako at nakita ko: walang driver.

“Okay…” sinubukan kong tumayo, pero hindi ako nakagalaw nang sobrang takot.

Tumusok ang lamig.

Biglang isang k**ay ang sumagi sa manibela, hinila palayo ang sasakyan sa tulay na may kurba? Malayo sa gilid… dapat bumagsak kami.

Pero hindi.

Ito yung parte na hindi ko maintindihan.

Pagkatapos ng ‘yung k**ay, tumakbo ako palabas. Wet, nanginig, walang helmet. Nakita ko sa dashboard ng sasakyan: no driver name.

Umabot ako sa isang convenience store sa gabing iyon, nanginginig.

Sabi ng tindera: “Sir, wala po dito si Rodrigo S.?”

Ako nga pala si Rodrigo S.

— Rodrigo S.
Oktubre 2025

🕯️ Isinugo kay υη¢ℓє ησχ

HULI AKONG PUMASOK SA FX. PERO HINDI KO NAALALA KUNG PAANO AKO NAKALABAS.Uncle Nox,Biyahero ako. Sanay ako sa late-night...
22/10/2025

HULI AKONG PUMASOK SA FX. PERO HINDI KO NAALALA KUNG PAANO AKO NAKALABAS.

Uncle Nox,

Biyahero ako. Sanay ako sa late-night commute galing work. Pero may isang gabi, ibang-iba talaga.
Hindi ko makalimutan ‘to.

Galing ako sa BGC, sumakay ako ng FX papuntang Bicutan, mga bandang 11:45 ng gabi.
Dalawa lang kaming pasahero — ako sa likod, at isang babae sa harap na nakaputing blouse.
Tahimik lang, hanggang sa may isa pang sumakay sa EDSA stop. Lalaki, naka-itim, tahimik din.

Pero napansin kong ‘yung FX, dumiretso sa maling daan.
Dapat kanan na, pero dumiretso pa rin.
Tumingin ako sa relo — 12:20 AM na.

Sabi ko sa driver, “Boss, Bicutan po ako.”
Hindi siya sumagot.
‘Yung babae sa harap, biglang humarap sa akin — at ‘yung boses niya, parang galing sa radio na may static:

“Tahimik ka lang.”

Uncle Nox, nagdilim ‘yung paligid.
Pagtingin ko sa labas, wala nang ilaw, wala nang ibang sasakyan.
Parang kami lang ‘yung gumagalaw sa loob ng mahabang tulay.

Tapos isa-isa kong narinig na bumubulong ‘yung mga boses sa paligid — hindi ko maintindihan, pero lahat sabay-sabay.
Tumingin ako sa lalaki sa unahan — nakayuko siya, tapos ‘yung leeg niya parang baluktot.
Hindi siya humihinga.

Tinakpan ko mata ko, sinubukan kong bumaba. Pero wala na akong maalala pagkatapos no’n.

Pagmulat ko, nasa waiting shed na ako malapit sa SM Bicutan.
Madaling araw, 3:00 AM.
Walang FX.
Walang tao.

Pagtingin ko sa bulsa ko, nandun pa rin ‘yung bayad kong ₱30 — pero puro abo.

— Randy D.

NAGLILINIS AKO NG PAARALAN TUWING GABI. HINDI AKO MAG-ISA DOON.Matagal na akong janitor sa lumang public school dito sa ...
17/10/2025

NAGLILINIS AKO NG PAARALAN TUWING GABI. HINDI AKO MAG-ISA DOON.

Matagal na akong janitor sa lumang public school dito sa Laguna. Hindi naman ako takutin, pero may mga gabi talaga na ayaw kong magtagal sa loob ng building.

‘Pag gabi kasi, tahimik masyado. ‘Yung tipong maririnig mo kahit patak ng tubig sa CR. Kaya madalas, headset lang ako habang nagwawalis—para hindi ko marinig ‘yung mga kakaibang tunog.

Noong isang linggo, pinabalik ako ng principal bandang 10 PM. Sabi niya, may naiwan daw na dokumento sa faculty, kailangan daw bukas. Sige, walang problema. Sanay na rin akong mag-isa sa gabi.

Pagdating ko, tahimik. Pinuksan ko ‘yung main switch ng ilaw, pero ayaw gumana ‘yung kalahati ng corridor. Ilang classroom lang ang maliwanag.

Habang naglalakad ako, may narinig akong kaluskos sa dulo ng hallway—parang mga yapak ng bata.
Akala ko may pusa, pero nang tumingin ako, may nakasinding kandila sa gitna ng sahig.

Tapos sa paligid nun, may mga papel—activity sheets, pero puro nakasulat lang ng iisang linya:

“Huwag mong patayin ang ilaw.”

Kinilabutan ako, pero inisip kong prank lang ng mga estudyante. Nilapitan ko para patayin ‘yung kandila.
Pagyuko ko, bigla kong narinig sa speaker ng classroom—“Good evening class…”

Uncle Nox, walang tao sa faculty, at patay na ‘yung PA system simula noong lockdown.

Doon ko na narinig ‘yung mga upuan sa loob na gumagalaw.
Lumapit ako sa pinto—nakasara, pero kita mo sa loob sa liwanag ng kandila, may mga anino na umuupo.

Hindi gumagalaw, pero lahat nakaharap sa blackboard.
Nung sinilip ko pa, may nakasulat sa board:

“Attendance check: Present ka pa rin, Sir Leo.”

Uncle Nox, ako ‘yung janitor.
Hindi ko alam kung sino si “Sir Leo.”

Tumakbo ako palabas, pero nung dumaan ako sa corridor, lahat ng classroom—isa-isa—biglang bumukas ‘yung ilaw.
Tapos sa bawat isa, may batang nakasilip sa bintana, sabay-sabay na ngumiti.

Pagdating ko sa gate, nagsara ‘yung kandado kahit hawak ko ‘yung susi.
At ‘yung boses sa intercom sumigaw:

“Tardiness will not be tolerated.”

Pagmulat ko, nasa labas na ako ng gate, nakahandusay, at may sugat sa braso—parang may humatak sa akin palabas.
Simula noon, araw na lang ako naglilinis.
Pero minsan, kahit tanghaling tapat, may naririnig pa rin akong bell na tumutunog.

Wala naman dapat klase.

MAY NAKIKIALAM SA LOOB NG BAHAY KO. PERO HINDI KO SILA NAKIKITA.Uncle Nox,Hindi ko alam kung anong klaseng nilalang ‘to,...
17/10/2025

MAY NAKIKIALAM SA LOOB NG BAHAY KO. PERO HINDI KO SILA NAKIKITA.

Uncle Nox,

Hindi ko alam kung anong klaseng nilalang ‘to, pero gabi-gabi ko na siyang nararamdaman.
At nagsimula lang lahat sa… tsinelas ko.

Dalawang linggo pa lang akong nakakalipat sa bahay ng lolo ko sa Quezon. Luma na, kahoy pa ‘yung sahig, at malapit sa dagat. Tahimik sa umaga, pero tuwing gabi — parang may sariling buhay ‘yung bahay.

Unang gabi, nagising ako bandang alas-dos. Wala namang hangin, pero naririnig ko ‘yung kaluskos ng kahoy sa may sala. Inisip ko pusa lang.
Pero nung kinabukasan, napansin kong magkaiba na ang pwesto ng tsinelas ko.
Nasa tapat ng pinto, magkasunod. Parang may nagsuot.

Wala akong kasama.

Kinabahan ako pero binalewala ko muna. Baka ako lang nag-adjust ng tsinelas bago matulog.

Kinagabihan, same time ulit — 2:15 AM — may tunog ng humahaplos sa sahig.
Hindi lakad, kundi pahapyaw lang.
Pagtingin ko sa sahig, gumagalaw ‘yung tsinelas.

Akala ko multo lang ‘yung utak ko, pero biglang narinig kong parang may bumulong mula sa bintana.
Mahina lang, pero malinaw:

“Huwag kang lalapit.”

Tiningnan ko ‘yung labas ng bintana, at doon ko nakita — may lumulutang na bola ng apoy.
Isa lang sa una. Parang apoy ng kandila, pero malaki, may hugis.
Tapos naging dalawa.
Tapos tatlo.

Hindi sila lumalapit, pero alam mong nakatingin sila sa’yo.

Napaatras ako. Sinubukan kong buksan ‘yung ilaw, pero ayaw gumana. Pati cellphone flashlight, dead.
‘Yung mga bola ng apoy, parang lumilipad palayo, pero may naiwan — usok.
At ‘yung usok, dahan-dahang pumapasok sa loob ng bintana.

Paglingon ko, ‘yung tsinelas, nasa likod ko na.
Parang may nakasuot ulit.

Sabay sumara ‘yung bintana nang malakas.
At mula sa sulok ng kwarto, may narinig akong boses ng babae — kalmado, pero garalgal:

“Hindi ka dapat tumira dito.”

Sinubukan kong tumakbo palabas, pero bumigat ‘yung katawan ko.
Parang may malamig na k**ay sa balikat ko, humihigpit.
Tapos biglang may liwanag na pumasok sa bintana — puro dilaw at p**a.

Pagmulat ko, umaga na.
Pero ‘yung tsinelas ko… nasa labas ng bahay.
Nakaturo sa may dagat.

Ngayon gabi, tatlong araw na simula nang nangyari ‘yon.
Pero tuwing 2:15 AM, kahit anong gawin ko — isara bintana, ilagay tsinelas sa taas ng cabinet —
lagi kong naririnig na gumagalaw.
At minsan, may amoy ng nasusunog na langis sa loob ng bahay.

Sabi ng matandang kapitbahay ko, “May nagbabalik daw diyan. Hindi ganyan dati ang dagat na ‘yan.”

Pero Uncle Nox…
Kanina lang, nakita kong may mga paa ng bata sa buhangin, papasok sa bahay.
Walang ibang bakas.

— Angelo M.

NAG-OT AKO SA CALL CENTER. PERO AKALA KO AKO LANG ANG NASA LOOB.Sa totoo lang, sanay na ako sa night shift. Tahimik, wal...
17/10/2025

NAG-OT AKO SA CALL CENTER. PERO AKALA KO AKO LANG ANG NASA LOOB.

Sa totoo lang, sanay na ako sa night shift. Tahimik, walang masyadong ingay, at mas mabilis ang oras ‘pag walang calls.
Ako ‘yung last agent na nag-OT noon—2:30 AM. Wala nang tao sa floor, pati ‘yung lights sa kabilang aisle pinapatay na ng janitor bago siya umalis.

Ang ilaw na lang sa area ko ay ‘yung maliit na desk lamp at monitor glow.

Habang nagti-type ako ng report, bigla kong narinig na may nag-dial sa kabilang cubicle.
May click, tapos tunog ng headset.

Akala ko si Mark ‘yun—yung suki kong kasabay mag-overtime. Pero pag-scan ko sa time log, ako na lang ang naka-login.

Tumingin ako sa kabilang cubicle—may headset nga, gumagalaw pa ‘yung mic, parang may kausap.
Pero walang tao.

Naririnig ko pa rin ‘yung mahinang boses na nagsasabi ng:

“Hello... thank you for calling...”
“Can you hear me?”

Tumayo ako, sumilip.
Uncle Nox, walang laman ‘yung upuan, pero ‘yung swivel chair—umiikot nang dahan-dahan.

Pagtingin ko sa monitor, may naka-open na call ticket.
Agent name: Rafael Santos.
Pero kilala ko lahat ng nasa floor, at wala kaming empleyadong Rafael Santos.

Paglapit ko sa desk, biglang sumara ‘yung monitor, tapos sa headset, narinig ko ‘yung boses ko mismo.

“Sir, may tumatawag sa extension mo.”

Pagbalik ko sa station ko, may nakasindi sa screen—incoming call from ‘Rafael Santos’.

Hindi ko na sinagot.
Pero tuwing nag-o-OT ako ngayon, sa tuwing 2:30 AM...
Lagi siyang tumatawag.

— Lance M.

Address

69 Biringan Leyte
Quezon City
6969

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when 𝘜𝘯𝘤𝘭𝘦𝘕𝘰𝘹 posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Shortcuts

Share