06/06/2026
Mas gugustuhin ko pang mahirapan kaysa paulit-ulit marinig ang,
“Kung hindi dahil sa akin...”
Kasi ang hirap,
kayang tiisin.
Ang pagod,
kayang lampasan.
Ang problema,
may paraan.
Pero ang panunumbat?
Iba ang bigat niyan.
Lalo na kapag galing sa taong
minsan mong pinagkatiwalaan.
Yung tipong akala mo tumulong
dahil may malasakit.
Pero kalaunan,
parang bawat kabutihan nila
may presyo.
Bawat desisyon mo,
kailangan mong ipaliwanag.
Bawat pagtanggi mo,
parang kasalanan.
Bawat tagumpay mo,
parang kailangan mo munang
kilalanin na hindi mo iyon
mararating kung wala sila.
At unti-unti,
hindi na tulong
ang nararamdaman mo.
Kundi pagkakautang.
Hindi na pasasalamat.
Kundi guilt.
Ang totoo?
Ang mga taong
totoong tumutulong,
hindi kailangang ipaalala
ang ginawa nila.
Hindi nila ginagamit
ang kabutihan bilang paraan
para magkaroon ng kontrol
sa buhay mo.
Kasi ang tunay na tulong,
ibinibigay para makabangon ka.
Hindi para manatili kang nakayuko.
At habang tumatanda ako,
mas naiintindihan ko ito:
Mas mabuti nang mabagal
ang pag-angat,
kaysa mabilis nga pero kapalit
naman ay kapayapaang araw-araw
mong binabayaran.
Dahil ang tulong na may kasamang
panunumbat,
hindi regalo.
Pasanin iyon.
At walang masama
kung piliin mong lumayo
sa mga bagay na paulit-ulit
na nagpaparamdam sayo
na may utang ka habambuhay.
Minsan,
ang tunay na kalayaan
ay nagsisimula kapag
tumigil kang matakot sa linyang,
“Kung hindi dahil sa akin...”
Comment "KALAYAAN" kung may natutunan ka dito. ❤️
Follow for more empowering reminders about self-worth, boundaries, and emotional healing.