محمد علي لغاري

02/09/2026

لطيفي لات
سر سامونڊي

سَرَ نِسَرِيا پاندَ ، اُتَرَ لَڳا، آءُ پِرِين!
مون تو ڪارَڻِ، ڪانڌَ! سَھِسين سُکائُون ڪِيُون.

سَرَ، لوھِيڙا ڳَڀِيا ، ڪُسَرَ نِسَرِيا،
تو ڪيئن وِسَرِيا، ڍولِيا! ڏينھَن اَچَڻَ جا؟

آئِي اُتَرَ مُندَ، ھِينئٖين اُڊَڪو نَہ لَھي،
وَٽِينِ لاڄُوبَندَ، ٻِيھَرَ مَکِينِ ٻيڙِيُون.

02/09/2026

جن پتھروں کو ھم نے عطا کی تھیں دھڑکنیں
ان کو زباں ملی، تو ھم پہ برس پڑے

01/09/2026

جيڪڏهن تون منهنجي ساڻ نه هوندين، ته به مان تنهنجي پيرن جا نشان کڻي زندگيءَجو سفر جاري رکندس. ڇو ته انسان حقيقت ۾ يادن جي سهاري ئي جيئندو آهي. هن دنيا ۾ آخر اهڙو ڇا آهي، جيڪو هميشه لاءِ ساڻ رهي؟ هاڻي جڏهن اڪيلاين مون کي گهيري ورتو آهي، تڏهن تنهنجي اها ڳالهه سمجهه ۾ اچي ٿي ته زندگيءَجو اصل فلسفو انهن پيرن جي نشانن ۾ آهي، جيڪي ماڻهو پنهنجي وڃڻ کان پوءِ به ٻين جي دلين تي ڇڏي ويندا آهن

31/08/2026

وفاداري جــــــــو نقاب پائـــــــي
ماڻهون اداڪاري سٺي ڪندا آهن.

31/08/2026

تنهنجون منهنجون اڄ الڳ، ريتيءَ ۾ راهون،
جوڀن جون ٻانهون ، ڌتوري جون وليون.

شيخ اياز

31/08/2026

*سج اڀري ٿو سنڌيءَ ۾ جنهن ڌرتيءَ تي،
آديسي آديس ٿا ڪن تنهن ڌرتيءَ تي،

يار وطن شل عالم سڀ آباد ڪرين،
تو بن چين نہ ايندو ٻي ڪنهن ڌرتيءَ تي؟

(جھانگير ڏاهري* )

30/08/2026

زندگيءَ۾ ڪڏهن نه ڪنهن ماڻهوءَکي ايترو وقت نه ڏيو، جو هو انسان جي دنيا بڻجي وڃي، ڇو ته جڏهن به پلٽي وڃي ٿو ته خواب به ساڻ کڻي وڃي ٿو. پوءِ انسان کي ائين لڳندو آهي، ڄڻ وقت ئي بيهي ويو هجي. اهو ئي سبب آهي جو انسان کي پنهنجي دنيا پنهنجي نظرن ۾ رکڻ گهرجي. ڇاڪاڻ تہ جڏهن ماڻهو هليو وڃي ٿو ته زندگي جي رونق به ساڻ کڻي وڃي ٿو، ۽ پوءِ راتين جا خيال انسان تي ايترا حاوي ٿين ٿا جو ننڊ به پري ٿي وڃي ٿي.

30/08/2026

ڪيڏا ڪوڙا هئاسين محبت ۾ پاڻ ٻئي
تون به زنده آهين مان به زنده آهيان

30/08/2026

مان آخري خط توڏي ضرور لکندس آخري جملي ۾ لکندس تُه مان خودڪشي ڪري ڇڏي 💔🥺🤍
منهنجي تنھائي جو سفر اگر تون ڪڏھن به شايد توکي خبر پوي، منهنجو متروڪ ڪيل اجڙي دل تي ويو آهي، اگر تون هن ۾ جھاتي پائي ڏسين ها ته توکي خبر پوي ها ڪهئن دل جا اذيت محل ڊهي وڃن ٿا، باقي رهڻ لاءِ ڪجھه ناهي بچندو اگر تون پرديس کان ايندين جيتولي کان ويلي اڪيلائيءَجو ڪونج جڏھن درد منهنجا اڪيلي ڪوڪندي آهي، تون ان جي دانھن کي محسوس ڪندين ها، توکي خبر پوي ها من جي اندر جو درد ڪيش مونکي گهٽيندو آهي۔
هاڻي اها تنھائي جھليندس، جي ڀاڳه نه آهي۔
تنھائي جڏھن به انسان جيش چئي تو پُر مرڻ به ان جي وس ۾ ناهي هوندو۔ انسان چاهي ته چاهيندو آهي پر اَچ جِيتري ان ۾ هاجت نه آهي هوندي۔ ان وقت هم تڙيندڙ وجود ڪنھن معجزي جي انتظار ۾ هوندو آهي، پر معجزا به ڪنھن نيڪ انسان لاءِ ٿيندا آهن....😢

30/08/2026