PRACOWNIA KONSERWACJI ZABYTKÓW
Konserwator jako zawód poparty wiedzą uniwersytecką pojawił się dopiero w k XIXw ,a w Polsce dopiero po wojnie. Opiekunów dzieł sztuki ,konserwatorów odnotowały źródła historyczne już w starożytności . Odnotowanym z nazwiska pierwszym konserwatorem jest Rafael Santi . na stanowisko pontyfikalnego konserwatora Rzymu. W renesansie i baroku uważano, że aby opiekować się dziełami sztuki wystarczy mieć odpowiednie umiejętności plastyczne. Często powoływano na stanowisko opiekunów dzieł sztuki kolekcji królewskich czy książęcych artystów i tak kolekcją obrazów J III Sobieskiego zajmował się Jan Tretko, w Czechach Hans van Achen w Niderlandach Franz.Hals. Wówczas konserwację rozumiano inaczej niż obecnie i często popełniano nieodwracalne błędy .Zdarzało się nie jednokrotnie że lico obrazu czyszczono węglem drzewnym uszkadzając polichromię jak to miało miejsce w przypadku konserwacji tryptyku gandawskiego. Wówczas wiele dzieł sztuki uległo zniszczeniu właśnie poprzez niewłaściwe działania konserwatorskie. Czas i czynniki atmosferyczne niejednokrotnie mniej szkodzą zabytkom niż ingerencja człowieka, który rzekomo działa na rzecz dobra dzieła sztuki. W XVIII w. pojawiają się po raz pierwszy wzmianki na temat bardziej naukowego podejścia do dzieła sztuki, gdzie do powiedzenia ma również wiele historyk sztuki, naukowiec zajmujący się wąską dziedziną nauki np. chemią, biologią. Dopiero tak poszerzone analizowanie dzieła sztuki może pomóc w doborze właściwego programu konserwatorskiego. Praktycznie na szerszą skalę zaczęto wdrażać te metody dopiero w 2poł XVIIIw kiedy powstawały pierwsze muzea. Przy muzeach działały grupy ludzi, którzy zrzeszali reprezentantów różnych specjalności. Pracownia konserwacji zabytków przy Muzeum Regionalnym w Jaworze powstała w roku 1986. W ciągu swojej nieprzerwanej, już dwudziestosześcioletniej działalności wiele dzieł sztuki należących do inwestorów prywatnych, muzeów jak i parafii nie tylko katolickich, zostało poddanych zabiegom konserwatorskim. Większość obiektów pochodzi z terenu Dolnego Śląska, m.in. ołtarz główny z I poł. XIX w. z kościoła w Gierałtowie, obrazy z ołtarza głównego w kościele św. Jacka w Legnicy z k. XIX w., stacje drogi krzyżowej z k. i obraz z XVII w. “Komunia sióstr Magdalenek” z kościoła w Nowogrodźcu, rzeźba św. Jana Nepomucena z XVIII w. z kościoła w Pęcince. Na stałe współpracuje z Muzeum Sprzętu Gospodarstwa Domowego w Ziębicach oraz Muzeum Sportu i Turystyki w Karpaczu poddając renowacji wszystkie ich zbiory, obrazy i rzeźby z, XVIII w. ołtarz główny w Nowej Wsi Małej jak również dzieła gminy Jawor tj. barokowe kartusze cechowe i epitafia z Kościoła Pokoju, św Hieronim i św Grzegorz z kościoła św Marcina i wiele innych obiektów. Pracownia konserwacji zabytków współpracuje również z pracowniami konserwacji w Kamiennej Górze i Świdnicy oraz konserwatorami zabytków z Legnicy i Wrocławia oraz szkoła Konserwacji Zabytków w Krakowie. Pracownia prowadzi również lekcje muzealne dla szkół o zawodzie konserwatora dzieł sztuki.
