Pracownia Cerowania Skrzydeł. Małgorzata Chołuj

25/05/2026

W piątek, na ostatnim spotkaniu programu Żyj dobrze z ADHD, pracowałyśmy z tematem doceniania.
Tematem cichym, a jednocześnie jednym z najtrudniejszych. Bo dla wielu kobiet z ADHD docenić siebie to nie znaczy po prostu zauważyć fakt. To znaczy zatrzymać się. Zobaczyć. Uznać — bez umniejszania, bez „ale”, bez natychmiastowego przechodzenia dalej.
Kobiety z ADHD często żyją w ruchu. Od zadania do zadania, od emocji do emocji, od pomysłu do pomysłu. Sukces bywa chwilą, która mija szybciej niż zdążymy ją poczuć. A jeśli nie jest wystarczająco spektakularna, jeśli nie wywołuje efektu „wow”, bywa pomijana, niedoliczona, uznana za niewystarczającą. Jakby tylko to, co wielkie i widoczne, zasługiwało na uznanie.
A przecież życie składa się z małych kroków. Z decyzji, by wstać mimo zmęczenia. Z wyboru, by zadbać o siebie zamiast spełniać cudze oczekiwania. Z jednego maila wysłanego mimo lęku. Z jednego „nie”, które było aktem odwagi. Dla kobiet z ADHD te małe sukcesy często kosztują ogrom energii, regulacji i wewnętrznej pracy — a mimo to rzadko są zauważane.
Docenianie siebie nie jest nagrodą za perfekcję. Jest aktem czułości wobec własnej drogi. To zgoda na to, że „wystarczająco” jest naprawdę wystarczające. Że nie każdy krok musi być przełomem. Że rozwój nie zawsze wygląda jak fajerwerki — czasem jest cichym, ale trwałym przesunięciem w stronę siebie.
Kończąc ten program, warto zatrzymać się właśnie tutaj. Przy pytaniu: co już zrobiłam? kim się stałam? co dziś potrafię nazwać, poczuć, wybrać inaczej niż kiedyś?
Bo być może największym sukcesem nie jest to, co widać z zewnątrz, ale to, że zaczęłaś być po swojej stronie.
I to naprawdę jest powód do docenienia.
A Fajerwerki można wystrzelić na cześć małych sukcesów, choćby raz w tygodniu.

25/05/2026

Zatrzymanie, chwila relaksu, a może zebranie motywującej energii.

22/05/2026

Być gwiazdą swojego życia — z tym pracowałyśmy na wczorajszym spotkaniu w programie Żyj dobrze z ADHD. Dla wielu kobiet z ADHD to zdanie brzmi jak obietnica, ale i pytanie. Bo jak dostrzec własną moc, gdy przez lata słyszało się, że jest się „za bardzo”, „za chaotyczną”, „nieskoncentrowaną”, „niesystematyczną”? Jak zobaczyć światło, gdy tak często uwagę kierowano na to, co rzekomo nie działa?

A jednak osobista moc kobiet z ADHD nie znika. Ona bywa tylko ukryta — przykryta nadmiarem oczekiwań, porównań i prób dopasowania się do form, które nigdy nie były dla nich stworzone. Ta moc żyje w intensywności przeżywania, w wrażliwości, w nieoczywistych skojarzeniach, w odwadze zaczynania od nowa. W zdolności widzenia więcej, czucia głębiej, reagowania szybciej.

Dostrzeganie własnej mocy zaczyna się w chwili, gdy kobieta z ADHD przestaje patrzeć na siebie cudzymi oczami. Gdy zamiast pytać: „Co jest ze mną nie tak?”, zaczyna pytać: „Jaką jakością jestem?”. To moment, w którym chaos zamienia się w potencjał, impulsywność w energię życia, a nadwrażliwość w kompas prowadzący do prawdy o sobie.

Być gwiazdą swojego życia nie oznacza świecić bez przerwy ani spełniać czyjeś wyobrażenia o sukcesie. Oznacza odważyć się stanąć w centrum własnej historii. Uznać swoją drogę za wystarczającą. Pozwolić sobie na rytm, który jest własny — nawet jeśli odbiega od norm.

Gdy kobieta z ADHD zaczyna widzieć swoją moc, przestaje ją udowadniać. Zaczyna ją ucieleśniać. A wtedy świat nie potrzebuje już, by była „inna”. Wystarczy, że jest sobą.

20/05/2026

Kobieta z ADHD często żyje w szczególnej relacji z czasem.
Czas bywa dla niej jak zmienna rzeka — raz przyspiesza, porywa i znika z pola widzenia, innym razem ciągnie się w nieskończoność, obciążając poczuciem presji i winy. Przez lata wiele kobiet próbuje „dogonić czas”, dopasować się do narzuconych rytmów, mierzyć swoją wartość efektywnością. I właśnie tam rodzi się napięcie.

A jednak właściwa relacja z czasem nie polega na kontroli ani dyscyplinie. Dla kobiety z ADHD to raczej proces oswajania, słuchania i odnajdywania własnego rytmu. To zgoda na to, że czas może być doświadczany inaczej — falami skupienia i odpoczynku, intensywnością i ciszą. Gdy przestaje się z nim walczyć, a zaczyna go obserwować, pojawia się przestrzeń na uważność.

Odnalezienie relacji z czasem zaczyna się od odpuszczenia porównań. Od pozwolenia sobie na to, by nie wszystko działo się „na czas”, ale w swoim czasie. Gdy kobieta z ADHD zaczyna traktować czas jak sprzymierzeńca, a nie wroga, uczy się planować nie tylko zadania, lecz także regenerację, przyjemność i sens.

To nie jest relacja idealna — i nie musi taka być. Jest żywa, elastyczna i autentyczna. A w tej autentyczności kryje się ogromna ulga: można żyć w zgodzie z czasem, nawet jeśli płynie on własnym nurtem.

19/05/2026

Relacje w ADHD – między bliskością a przeciążeniem. Z tym tematem pracowałyśmy wczoraj na 8 spotkaniu programu Żyj dobrze z ADHD.

Osoby z ADHD często bardzo pragną relacji — bliskości, porozumienia, bycia widzianą i rozumianą. A jednocześnie to właśnie w relacjach doświadczają największego napięcia i zagubienia. Nie dlatego, że nie potrafią kochać, lecz dlatego, że ich układ nerwowy działa inaczej.

Impulsywność sprawia, że reakcje pojawiają się szybciej niż refleksja. Emocje bywają intensywne, nagłe, czasem trudne do pomieszczenia — zarówno dla osoby z ADHD, jak i dla drugiej strony. Do tego dochodzą trudności z koncentracją i pamięcią, które w relacjach mogą być mylnie odczytywane jako brak zaangażowania czy troski.

Wiele kobiet z ADHD nosi w sobie również głęboką wrażliwość na odrzucenie. Jedno zdanie, brak odpowiedzi, zmiana tonu potrafią uruchomić lawinę emocji i starych doświadczeń. Często pojawia się wtedy chęć wycofania, nadmiernego dopasowania albo przeciwnie — obronnej reakcji.

Z czasem wiele osób zaczyna kamuflować siebie: kontrolować emocje, „pilnować się”, nie pokazywać trudności. To chroni relacje tylko pozornie. W środku narasta zmęczenie i poczucie bycia niewidzianą taką, jaka się jest naprawdę.

Relacyjne trudności w ADHD nie są brakiem kompetencji — są sygnałem, że potrzeba więcej świadomości, łagodności i regulacji. Gdy zaczynamy rozumieć siebie, swoje reakcje i potrzeby, relacje przestają być polem walki. Mogą stać się przestrzenią autentyczności, uczenia się i prawdziwego kontaktu.

18/05/2026

Co wnosi kurs Użytkownik NeuroGrafiki w słowach jednej z uczestniczek:
Udział w kursie Użytkownik Neurografiki u Małgosi z Pracowni Cerowania Skrzydeł był dla mnie doświadczeniem wyjątkowym - nie tylko rozwojowym, ale i głęboko poruszającym na poziomie duchowym.
Cały kurs został przygotowany perfekcyjnie – w sposób różnorodny, przemyślany i pełen uważności. Dzięki temu proces nauki był naturalny i płynny, bez poczucia monotonii czy zmęczenia. Każdy etap wnosił coś nowego, inspirującego i otwierającego kolejne przestrzenie w pracy własnej.
Ogromnie doceniam otwartość i dostępność Małgosi - jej obecność była odczuwalna na każdym kroku. Towarzyszyła nam z niezwykłą delikatnością, empatią i mądrością, tworząc bezpieczną przestrzeń do odkrywania siebie.
Jej wiedza, uważność i sposób prowadzenia mają w sobie coś wyjątkowego - coś, co trudno ubrać w słowa, a co czuje się sercem. To właśnie dzięki Małgosi mogłam wejść w świat Neurografiki – i wiem, że nie byłoby to możliwe w tak pełny i piękny sposób bez jej „anielskiego” prowadzenia.
Jestem głęboko wdzięczna za tę drogę, za transformację, która się wydarzyła, i za możliwość spotkania tak niezwykłej osoby. Ten kurs był dla mnie czymś więcej niż nauką - był spotkaniem ze sobą na głębszym poziomie. Polecam Małgosię z całego serca, przekonana, że nikt nie może tutaj poczuć się nie zaopiekowany.
Z wdzięcznością Beata

18/05/2026

17/05/2026

NeuroGrafika nie jest tylko rysowaniem linii.
Jest językiem pracy z wewnętrznym światem — delikatnym, ale jednocześnie głęboko porządkującym. To, co czyni ją naprawdę transformującą, to świadome korzystanie z metody, oparte na wiedzy, strukturze i profesjonalnym prowadzeniu.

Gdy NeuroGrafika praktykowana jest w oparciu o certyfikowane algorytmy, przestaje być intuicyjną improwizacją, a staje się bezpiecznym procesem. Każda linia ma znaczenie, każda decyzja na kartce prowadzi do konkretnego efektu regulacyjnego w układzie nerwowym. Pojawia się jasność: wiemy, po co rysujemy, z czym pracujemy i dokąd zmierzamy.

Profesjonalne prowadzenie tworzy przestrzeń, w której można się naprawdę zatrzymać. Bez pośpiechu, bez presji „dobrego efektu”. Zamiast tego pojawia się uważność, sekwencja kroków i zaufanie do procesu. To właśnie ta struktura paradoksalnie daje wolność — pozwala wejść głębiej, bez lęku, że dotkniemy czegoś, na co nie jesteśmy gotowe.

Świadoma praktyka NeuroGrafiki wprowadza jakość integracji. Emocje nie są zalewające, myśli nie wirują chaotycznie. To, co trudne, zostaje nazwane i osadzone w formie, która umożliwia domknięcie. Rysunek staje się pomostem między tym, co nieuświadomione, a tym, co gotowe do zmiany.

Certyfikowane kursy i profesjonalna ścieżka nauki to także etyka pracy — szacunek do granic, do tempa uczestnika, do odpowiedzialności za proces. To umiejętność rozpoznania momentu, w którym potrzebna jest pauza, i tego, w którym można pójść krok dalej. Ta jakość sprawia, że NeuroGrafika nie jest narzędziem „na chwilę”, lecz metodą, która towarzyszy przez lata.

Świadome korzystanie z NeuroGrafiki uczy zaufania — do metody, do prowadzącego i do samej siebie. Wprowadza spójność, głębię i poczucie bezpieczeństwa. A z tego miejsca zmiana nie jest gwałtowna. Jest trwała.

Bo prawdziwa moc NeuroGrafiki nie leży w linii.
Leży w świadomości, z jaką ją prowadzimy.

15/05/2026

Kurs certyfikowany: Użytkownik Neurografiki
Ten kurs to zaproszenie do głębokiej, świadomej pracy ze sobą poprzez rysunek neurograficzny. Uczysz się Neurografiki jako narzędzia kontaktu z własnym wnętrzem – z emocjami, intencją i wewnętrzną mądrością. Linie i kształty stają się medytacją w ruchu, pomagającą przywracać harmonię, klarowność i spokój.
Podczas kursu poznasz podstawowe algorytmy Neurografiki i nauczysz się samodzielnie prowadzić proces rysunku, pracując z własnymi tematami i intencjami. Kurs łączy wiedzę, praktykę i osobiste doświadczenie w bezpiecznej, uważnej przestrzeni.
Po ukończeniu otrzymujesz certyfikat „Użytkownik Neurografiki”wydany przez Instytut Psychologii Twórczości Pawła Piskariewa, potwierdzający Twoją gotowość do świadomej i samodzielnej pracy z tą metodą. To początek drogi, która może stać się Twoim stałym wsparciem w codziennym życiu i rozwoju.
Dlaczego warto skorzystać z proponowanego przeze mnie kursu:
- Spotkania on line odbywają się na żywo, co stwarza możliwość bezpośredniego kontaktu (otrzymujesz też ich nagrania).
- Prowadząc Cię przez arkana NeuroGrafiki, łączę wiedzę psychologiczną z wiedzą i umiejętnościami dotyczącymi metody.
- Ofiaruję Ci wysłuchanie, prowadzę Cię z szacunkiem i uważnością.
- Masz możliwość indywidualnej konsultacji.
Dowiedz się więcej:
https://pracowniacerowaniaskrzydel.pl/certyfikowany-kurs-uzytkownik-2026/

13/05/2026

Czas dla wielu kobiet z ADHD nie płynie równą linią.
Jest raczej jak zmienna fala — raz przyspiesza, raz nagle się zatrzymuje, czasem znika z pola widzenia, a innym razem przygniata swoją obecnością.

Kobiety z ADHD często doświadczają czasu nie jako struktury, lecz jako odczucia. „Teraz” bywa intensywne i pochłaniające, a „później” — odległe, niewyraźne, niemal abstrakcyjne. Gdy coś angażuje emocjonalnie lub poznawczo, czas może się skurczyć do jednego punktu — pojawia się hiperfokus, w którym godziny mijają niezauważone. Z kolei zadania monotonne, pozbawione sensu lub obciążone napięciem potrafią rozciągać minuty w nieskończoność.

Wiele kobiet z ADHD żyje w ciągłym dialogu z poczuciem „za mało” albo „za późno”. Towarzyszy temu wewnętrzny pośpiech, nawet wtedy, gdy obiektywnie nie ma presji. Z drugiej strony pojawia się trudność w rozpoczęciu działania — nie dlatego, że brakuje chęci, lecz dlatego, że przyszłość wydaje się nieuchwytna, a przejście od zamiaru do kroku wymaga ogromnej ilości energii regulacyjnej.

Czas bywa też emocjonalny. W momentach przeciążenia zwalnia i ciąży, w stanach ekscytacji znika. To sprawia, że planowanie, ocena trwania zadań czy dotrzymywanie terminów nie są kwestią „organizacji”, lecz neurobiologii. Nie wynikają z braku odpowiedzialności, ale z innego sposobu przetwarzania bodźców, emocji i uwagi.

Kiedy kobieta z ADHD zaczyna rozumieć, jak naprawdę odczuwa czas, pojawia się ulga. Znika potrzeba porównywania się z innymi. Zamiast tego może zacząć budować własne rytmy — oparte na energii, cykliczności, przerwach i elastyczności. Czas przestaje być wrogiem, a staje się przestrzenią, z którą można się dogadać.

Bo czas nie zawsze potrzebuje kontroli.
Czasem potrzebuje zrozumienia.