Donata Sulikowska - Trenerka mentalna rodziców

21/04/2026

Czasem z zewnątrz wszystko wygląda w porządku. Codzienność toczy się dalej, obowiązki są zrobione, inni widzą nas jako silnych i radzących sobie. A jednak w środku pojawia się zmęczenie, napięcie albo poczucie, że czegoś jest po prostu za dużo 🌊

W takich momentach rozmowa z kimś z zewnątrz może być dużym wsparciem. Terapia indywidualna to przestrzeń, w której można zatrzymać się na chwilę, uporządkować myśli, przyjrzeć się emocjom i poszukać nowych sposobów radzenia sobie z tym, co trudne i zmienić to co Ci nie służy. 🤍

Jeśli czujesz, że to może być dobry moment, żeby zadbać o siebie trochę bardziej - zapraszam do kontaktu.

✉️ Zapisy: [email protected]

16/04/2026

Wielu rodziców nastolatków mówi mi: „Próbuję rozmawiać, ale kończy się to kłótnią albo ciszą.” I w tych momentach łatwo pojawia się bezradność, smutek albo lęk, że powoli tracimy kontakt z własnym dzieckiem 💙

Okres dorastania to czas bardzo intensywnych emocji. Nastolatki często same nie rozumieją tego, co się w nich dzieje. Z zewnątrz może to wyglądać jak bunt, zamknięcie w sobie albo obojętność. W rzeczywistości często kryje się za tym zagubienie i ogromna potrzeba bycia zrozumianym 🤍

Właśnie dlatego powstał kurs „Zrozum mnie, Mamo. Zaufaj mi, Tato” - dla rodziców, którzy chcą lepiej rozumieć emocje swojego dziecka i budować relację nawet wtedy, gdy jest trudno. Podczas 6 tygodni spotkań uczymy się m.in. jak rozmawiać bez krzyku, jak stawiać granice bez niszczenia relacji i jak reagować na bunt czy wycofanie nastolatka 🌊

Twoje dziecko nie potrzebuje idealnego rodzica. Potrzebuje kogoś, kto naprawdę chce je zrozumieć i wysłuchać. Jeśli czujesz, że to coś dla Ciebie, więcej szczegółów znajdziesz na stronie oceanzmian.pl w zakładce Sklep 🌊

13/04/2026

Czasem jako rodzice chcielibyśmy wiedzieć, co zrobić. Jak zareagować, co powiedzieć, jak pomóc dziecku. A jednak bywają momenty, kiedy pojawia się bezradność. I wiele osób wtedy myśli: „powinnam sobie poradzić lepiej”.

Tymczasem bezradność jest bardzo ludzkim doświadczeniem. Bycie rodzicem nie oznacza, że zawsze mamy gotowe odpowiedzi. Oznacza raczej, że próbujemy być obok - nawet wtedy, gdy sami czujemy się niepewnie. 🤍

Paradoksalnie to właśnie w tych momentach dzieci uczą się czegoś bardzo ważnego: że emocje są w porządku, że można o nich mówić i że relacja nie znika tylko dlatego, że pojawia się trudność. Powiem więcej w tych trudnych momentach uczymy się o relacji i o sobie najwięcej. W kryzysie możemy nauczyć się tego, że nie ma takiego kryzysu z którego nie można wyjść. Uczymy się odporności psychicznej i nasze dzieci widzą, że my też mamy swoje kryzysy, ale widzą, że nie urządzamy się w tej trudności, tylko szukamy jak sobie z tą sytuacją poradzić. 🌊

Rodzic nie musi być idealny - wystarczy, że jest obecny, dostępny emocjonalnie i autentyczny. 💙

12/04/2026

10/04/2026

W szkole dużo mówimy o wymaganiach, wynikach i realizacji podstawy programowej 📚 Rzadziej o czymś, co jest wcześniej - o poczuciu bezpieczeństwa. A to właśnie ono decyduje o tym, czy dziecko będzie w stanie się uczyć.

Kiedy uczeń doświadcza zawstydzenia, porównania czy ostrej oceny, jego mózg nie przełącza się w tryb rozwoju. Włącza się mechanizm przetrwania. Pojawia się napięcie, wycofanie albo opór. Nie dlatego, że „nie chce”, lecz dlatego, że jego układ nerwowy próbuje go ochronić. Dopiero wyjście z trybu walki, ucieczki czy zamrożenia pozwala uruchomić ciekawość i refleksję 🧠✨ To wtedy możliwe jest prawdziwe uczenie się.

Empatyczna komunikacja nie polega na zrezygnowaniu z granic. Polega na tym, by stawiać je w sposób, który nie uruchamia nadmiernego lęku. To różnica między presją a regulacją napięcia. Między kontrolą a świadomym prowadzeniem. 🤍

Bezpieczeństwo nie obniża standardów. Ono tworzy warunki, w których standardy mogą być spełnione. Uczenie zaczyna się tam, gdzie kończy się strach 🌊

Post powstał na podstawie mojego artykułu pt. „Empatyczna komunikacja jako źródło wspierania relacji w szkole, w przedszkolu i budowania autorytetu wychowawcy.” we współautorstwie z Ewą Tyralik-Kulpą.

09/04/2026

Warsztat dla małżeństw. Sprawdź może to jest warsztat dla was.

09/04/2026

Warsztat o komunikacji w Płocku. Może to zaproszenie jest dla Ciebie.

07/04/2026

W wielu związkach przychodzi moment, kiedy rozmowy stają się coraz trudniejsze. Zamiast bliskości pojawia się zmęczenie, napięcie albo poczucie, że coraz trudniej się usłyszeć. I choć obie strony często bardzo się starają, relacja zaczyna powoli oddalać się od tego, czym kiedyś była 💙Jednak najgorszy etap przychodzi wtedy, gdy pojawia się pogarda. To już jest czerwona lampka, nie lekceważ jej.

Czasem potrzebna jest po prostu spokojna przestrzeń do rozmowy - taka, w której można zatrzymać się, powiedzieć to, co trudne, i spróbować zobaczyć siebie nawzajem trochę inaczej. Terapia par bywa właśnie takim miejscem 🤍 Terapeuta trzyma tę przestrzeń dla was i każdy może się wypowiedzieć spokojnie bez pośpiechu. W gabinecie nie pracujemy nad związkiem, czyli na tym trzecim bytem, który zadziewa się pomiedzy wami. jest czas, żeby się na tym skupić. Odbywa się to regularni i to też ma swoje dobre strony. Czasami klienci mówią mi: jakoś się mniej kłócimy, bo wiele rzeczy jest na bieżąco przegadanych.

Jeśli czujecie, że Wasza relacja potrzebuje dziś więcej uwagi i rozmowy, możecie poszukać wsparcia. Najgorsze co możemy zrobić, to przestać się starać albo przyjąć jakoś będzie. Nie będzie!!! 🌊

✉️ Zapisy: [email protected]

01/04/2026

„Moje dziecko ciągle siedzi w telefonie…” - to zdanie bardzo często słyszę od rodziców. I zwykle kryje się za nim dużo emocji: złość, bezradność, czasem lęk, że coś ważnego nam umyka. 📱🤍 W takich momentach łatwo pomyśleć, że największym problemem jest sam telefon.

A jednak bardzo często ekran jest tylko sposobem radzenia sobie z czymś trudniejszym. Dla wielu dzieci telefon staje się dziś miejscem regulowania emocji, chwilą oddechu po napięciu w szkole, sposobem na poradzenie sobie z samotnością albo po prostu przestrzenią, w której czują się bezpiecznie i „u siebie” 🌊

Im mocniej zaczynamy walczyć z telefonem, tym łatwiej zgubić to, co naprawdę najważniejsze - relację. Zanim więc pojawią się zakazy, moralizowanie, rady, kontrola czy kolejne konflikty o ekran, czasem warto zatrzymać się na moment i z ciekawością zapytać: co tak naprawdę stoi za tym telefonem? czego moje dziecko może teraz potrzebować? 🤍Może po prostu zapytaj w dobrym momencie: jak się czujesz? co u Ciebie dzisiaj ważne, co żywe? jak dziecko odpowiada: dobrze, to zapytaj co stoi za tym dobrze: co masz na myśli, jak mówisz dobrze?

Nie próbuj wiedzieć lepiej. Nie próbuj być najmądrzejszy i wszystkowiedzący. Buduj relacje na zaufaniu i słuchaj co Twoje dziecko mówi. Niech to dziecko będzie specjalista od swojego życia a Ty wspieraj, buduj relacje z dzieckiem, która pozwoli na to, że przyjdzie do Ciebie zapytać o radę jak będzie naprawdę trudno.
Bo często to nie ekran jest największym problemem. Największym problemem jest brak kontaktu. A kiedy wraca kontakt - wiele rzeczy zaczyna się zmieniać. Jak odzyskać kontakt? Stań się obserwatorem, badaczem i pilnym słuchaczem tego, co twoje dziecko chce Ci powiedzieć. Nie poprawiaj, nie napominaj, słuchaj i pozwól dziecku wyciągać swoje wnioski.

26/03/2026

Po narodzinach dziecka wiele par funkcjonuje „zadaniowo” - ogarnia, organizuje, działa… a gdzieś po drodze gubi bliskość. To bardzo kluczowy moment w relacji i wcale nie oznacza, że coś między Wami się skończyło 🤍

Często nie oddalamy się dlatego, że przestaliśmy się kochać, ale dlatego, że jesteśmy zmęczeni, przeciążeni i nie wiemy, jak zadbać o relację w tej nowej rzeczywistości. Dobra wiadomość jest taka, że bliskość można odbudowywać małymi krokami - bez presji i bez perfekcji 🌿Jaki jeden mały krok możesz zrobić dziś dla swoje najbliższej relacji? Napisz w komentarzu.

Jeśli jesteście teraz w wymagającym czasie, potraktuj ten materiał jak spokojne przypomnienie, na co warto uważać, żeby nie zgubić siebie nawzajem 💛

24/03/2026

W szkole nauczyciel ma władzę. Zawsze. Z racji roli, zasad, ocen, regulaminów 📌 Tylko że władza to nie to samo, co autorytet. Bo można „trzymać klasę krótko”, a jednocześnie czuć opór, dystans, udawane „tak, proszę pani”... i te emocje, które zostają w powietrzu po lekcji. A można też mieć coś, co w artykule nazwane jest osobistym wpływem. Czyli taki rodzaj autorytetu, który działa nawet wtedy, gdy nie musisz używać presji.

Po czym to poznasz?
✅ uczniowie robią, bo rozumieją sens (albo ufają Tobie)
✅ potrafią powiedzieć „nie” i wrócić do rozmowy
✅ szukają kontaktu, a nie tylko „przetrwania” lekcji
✅ pamiętają Cię po latach z szacunkiem, a nie z ulgą, że „to już minęło”

Empatyczna komunikacja buduje właśnie ten rodzaj autorytetu. Bo zamiast ciągłej walki o kontrolę, pojawia się kontakt: „Widzę, co się dzieje”, „To jest granica”, „I nadal jesteś dla mnie ważny”.

Autorytet z relacji działa ciszej, ale jest dużo trwalszy 🤍🌊

Post powstał na podstawie mojego artykułu pt. „Empatyczna komunikacja jako źródło wspierania relacji w szkole, w przedszkolu i budowania autorytetu wychowawcy.” we współautorstwie z Ewą Tyralik-Kulpą.