13/11/2020
Dziś piątek trzynastego 🖤
Wiecie, że nie tylko czarny kot jest kojarzony z czymś złym i przynoszącym nieszczęście. W ludzkiej świadomości istnieje również coś takiego jak "syndrom czarnego psa".
Czarne psy od dawna są owiane złą sławą. Podobnie jak czarne koty, dawniej były kojarzone ze złymi omenami i niebezpieczeństwem.
Na całym świecie psy z czarną sierścią pojawiają się w mitologiach i ludowych opowieściach jako strażnicy podziemnego świata, piekielne upiory i zwiastuny śmierci, katastrofy i depresji.
Jednym z najbardziej „znanych” psów budzących lęk jest Cerber - strażnik Hadesu, z trzema głowami i wężowym ogonem, który został opisany w mitologii greckiej. Przykładem innej legendy jest latynoamerykański mit o „El Cadejo” – stworzeniu przypominającym ogromnego, czarnego psa o ognistych oczach, który podążał na dworze późną nocą za biesiadnikami, dopóki nie znaleźli się w domu. W niektórych odmianach legendy istnieje także biały pies zwany „Cadejo blanco”, który chroni człowieka przed diabelskim czarnym „El Cadejo”.
Przesąd związany z czarnymi psami można również znaleźć we współczesnej kulturze popularnej. Legenda o potwornym psie Baskerville'ów autorstwa Sir Arthura Conana Doyle'a ponownie zagościła na ekranach jako jedna z przygód słynnego detektywa Sherlocka Holmesa. Brytyjska pisarka J.K. Rowling w serii o Harrym Potterze również umieściła wielkiego, czarnego psa o imieniu Grim. Według legendarnych, brytyjskich podań, Grim to stwór uważany za przerażający omen śmierci. Z kolei słynny, amerykański pisarz Ernest Hemingway okres swojego kryzysu twórczego nazwał „okresem czarnego psa”, choć, jak na ironię, sam był właścicielem czworonoga o ciemnej sierści, z którym często był fotografowany.
Przez mity, legendy, wierzenia ludowe i określenia symboliczne – można powiedzieć, że czarne psy prawie zawsze były tymi „gorszymi” psami w ludzkich oczach. I właśnie ta postawa jest jedną z przyczyn powstania syndromu czarnego.
A wy lubicie czarne psy czy nie bardzo?
