Biuro Rachunkowe Wirus

24/12/2022

23/09/2021

Dzisiaj przeprowadziliśmy małe szkolenie z Polskiego Ładu. Mamy nadzieję że nie pierwsze i ostatnie. Dziękujemy wszystkim za przybycie.

10/03/2021

Wszystkim Panom od załogi Biura Rachunkowego wszystkiego naj 😀

13/12/2020

Zaczynamy szkolenie z podatków po to aby bardziej wam dogodzić 😁

25/09/2020

21/11/2019

Jedna faktura do kilku paragonów

Wystawienie paragonu nie odbiera nabywcy uprawnienia do otrzymania faktury. Zgodnie bowiem z art. 106b ust. 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podatnik ma obowiązek na żądanie nabywcy wystawić fakturę dokumentującą dostawę towarów i świadczenie usług. Z żądaniem wystawienia faktury do paragonu nabywca ma możliwość wystąpić w terminie trzech miesięcy licząc od końca miesiąca, w którym miała miejsce transakcja. Po upływie tego okresu sprzedawca może fakturę wystawić lecz nie ma takiego obowiązku. Zależy to wyłącznie od jego dobrej woli.

Faktura do paragonu może więc, a w określonych okolicznościach musi, być wystawiona. Należy dodać, że nabywca nigdy nie może otrzymać dwóch dowodów sprzedaży, tj. posiadać faktury i paragonu, które potwierdzają tę samą transakcję.

Niejednokrotnie zdarza się, iż nabywca kupuje na podstawie paragonów wiele towarów lub dokumentuje świadczenie więcej niż jednej usługi. Wówczas ma on wiele takich dokumentów. Zatem wręcz naturalne jest pytanie czy dopuszczalne jest udokumentowanie jedną fakturą sprzedaży potwierdzonej wieloma paragonami. W ustawie o VAT nie istnieje żaden zakaz tego rodzaju postępowania podatnika. Skoro ustawodawca tego nie zabronił słusznym jest twierdzenie, że jedna faktura może w sobie gromadzić dane o sprzedaży lub świadczeniu usług udokumentowanym więcej niż jednym paragonem.

Potwierdzeniem istnienia takiego uprawnienia sprzedawcy jest m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 4 grudnia 2015 r., sygn. IPPP2/443-1100/13-2/DG. Organ skarbowy uznał w niej za dopuszczalną możliwość wystawienia faktur zbiorczych dla klienta, który zgłosi żądanie uzyskania faktury dokumentującej sprzedaż dokonaną i zarejestrowaną w kasie fiskalnej w danym miesiącu, oczywiście z uwzględnieniem zapisu art. 106i ustawy o VAT określającego warunki formalne, które spełniać ma dokument sprzedaży określany mianem faktury.

Data dostawy na zbiorczej fakturze

Elementy, które powinna zawierać prawidłowo wystawiona faktura wyszczególnione zostały w art. 106e ust. 1 niniejszej ustawy. Jednym z nich jest data dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi bądź też otrzymania zaliczki, zadatku czy też innej płatności, jeżeli taka data została określona i jest odmienna od daty wystawienia faktury. Nie inaczej rzecz się ma przy zbiorczych fakturach. Skoro jedna faktura ma swoim zakresem objąć paragony z różnych okresów czasu powstaje pytanie jaka data, którego z tych paragonów, figurować powinna na fakturze stanowiącej niejako ich pochodną. W tej kwestii wypowiedział się Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy w interpretacji indywidualnej z 17 grudnia 2014 r., sygn. ITPP1/443-1190/14/MN. Dyrektor podkreślił w niej, że elementem obligatoryjnym każdej z faktur jest m.in. data wykonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi bądź data otrzymania zapłaty w przypadku gdy została określona i jest różna od daty wystawienia faktury. Z takiego obowiązku organ skarbowy wywiódł z kolei powinność wystawcy zbiorczej faktury do paragonów wykazywania na takim dokumencie dat poszczególnych dostaw towarów.

Zatem jeszcze raz należy uznać za prawidłowe wystawianie jednej faktury do kilku paragonów zaewidencjonowanych uprzednio w kasie fiskalnej. Pod warunkiem jednak, że na fakturze takiej znajdą się wszystkie daty sprzedaży. Należy jednak podkreślić, że w świetle choćby interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 10 listopada 2008 r., sygn. ILPP1/443-785/08-5/KG, wskazanie na tego rodzaju fakturze jedynie miesiąca i roku dokonania dostawy nie jest prawidłowe. Sprzedaż potwierdzona takim dokumentem nie nosi bowiem znamion sprzedaży o charakterze ciągłym.

Brak paragonów

Zgodnie z art. 106h ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy faktura dotyczy sprzedaży zarejestrowanej przy zastosowaniu kasy rejestrującej, do egzemplarza faktury pozostającego u sprzedawcy dołączyć należy paragon dokumentujący tę sprzedaż. Oznacza to, że nabywca powinien oddać sprzedawcy wszystkie paragony, w których miejsce otrzymuje fakturę VAT. Paragony niestety ze względu na ich niewielkie rozmiary (w formie wydruku z kasy fiskalnej) łatwo zgubić lub zniszczyć. W takiej sytuacji wystawienie faktury nadal jest możliwe na podstawie innych dowodów. Jak stwierdził bowiem Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 12 czerwca 2018 r., sygn. 0114-KDIP1-3.4012.223.2018.1.ISZ:

Wnioskodawca postępuje prawidłowo wystawiając fakturę zbiorczą dla Klienta, działając w opisanym stanie faktycznym, w którym Klient zgłasza żądanie wystawienia faktury zbiorczej bez przekazania Wnioskodawcy paragonów fiskalnych, z jednoczesną identyfikacją transakcji oraz Klienta na podstawie dokumentów Dowód Wydania i egzemplarzy paragonów fiskalnych mających postać elektroniczną, pozostających u Wnioskodawcy.

Adam Okonkwo

21/11/2019

Zaświadczenie o niezaleganiu w opłacaniu składek ZUS także na biznes.gov.pl

Zaświadczenie online o niezaleganiu w opłacaniu składek na ZUS można obecnie uzyskać również za pośrednictwem serwisu biznes.gov.pl – informuje Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii. Do tej pory wniosek o takie zaświadczenie można było składać przez Platformę Usług Elektronicznych ZUS.

– Na biznes.gov.pl oferujemy już bardzo popularną usługę „niezalegania w podatkach". Dołączenie usługi „niezalegania w ZUS" przybliża nas do realizacji postulatu „cyfrowego jednego okienka". To także kolejny krok w rozwoju portalu oraz uproszczeniu życia małych i średnich przedsiębiorców – wskazuje szefowa resortu przedsiębiorczości i technologii, Jadwiga Emilewicz.

Z usługi można korzystać w całości przez internet. Wymagany jest przy tym jednak profil zaufany lub e-dowód, za pomocą którego można zalogować się w serwisie biznes.gov.pl. Co istotne, dane we wniosku będą już w części uzupełnione w sposób automatyczny. Konieczne będzie podanie właściwie tylko celu uzyskania zaświadczenia, liczby egzemplarzy oraz miejscowości, z której składa się wniosek. Następnie podpisany elektronicznie wniosek trafia do realizacji w ZUS.

Odpowiedź z ZUS pojawia się w takim przypadku również w serwisie biznes.gov.pl, co jest potwierdzane wiadomością e-mail lub SMS. Zaświadczenie można wtedy odebrać po zalogowania się do konta lub odebrać w skrzynce pocztowej systemu PUE ZUS.

18/11/2019

Podatki 2020: Ulga na złe długi w PIT

1 stycznia 2020 r. wejdzie w życie ustawa o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych, która wprowadza rozwiązania mające zmobilizować dłużników transakcji handlowych (przedsiębiorców i podmioty publiczne) do dokonywania zapłaty w ustalonym terminie, jak również zniechęcić do narzucania przez nich nieuzasadnionych, wydłużonych terminów zapłaty. Ustawa ta wprowadza m.in. zmiany w ustawach o podatku dochodowym, a dotyczące nowej ulgi na złe długi. Ulga ta jest już od kilku lat w VAT, teraz będzie również w PIT i CIT.

W podatku dochodowym od osób fizycznych zasadą jest, że przychodem są kwoty należne choćby faktycznie nie zostały otrzymane. Oznacza to, że przychód podatkowy powstaje niezależnie od faktu uregulowania należności wynikającej z tego przychodu. Analogicznie uregulowane są koszty podatkowe. Dłużnicy, zalegający z zapłatą zobowiązań wynikających z operacji gospodarczych, uprawnieni są do obniżania przychodu do opodatkowania o niezapłacone wierzycielowi kwoty z tytułu dokonanych operacji gospodarczych.

Kwestia tzw. „nieściągalnych wierzytelności” jest uregulowana w ustawie o podatku od towarów i usług. Rozwiązania te dotyczą wierzycieli i dłużników. Nowela zbliża te dwa systemy rozliczeń poprzez adaptację w podatku dochodowym rozwiązania przyjętego w podatku od towarów i usług, z uwzględnieniem różnic wynikających z odrębności cech tych dwóch podatków.

Ustawa wprowadza możliwość pomniejszenia przez wierzyciela podstawy opodatkowania o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, jeżeli wierzytelność ta nie zostanie uregulowana lub zbyta w ciągu 90 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze (rachunku).

Zgodnie z nowym art. 7 ust. 2a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, który będzie obowiązywał od 1 stycznia 2020 r., w transakcjach asymetrycznych, tj. jeżeli dłużnikiem zobowiązanym do zapłaty za towary lub usługi jest duży przedsiębiorca, a wierzycielem jest mikro-, mały albo średni przedsiębiorca termin zapłaty określony w umowie nie będzie mógł przekraczać 60 dni, liczonych od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku, potwierdzających dostawę towaru lub wykonanie usługi (lub od otrzymania przez dłużnika towaru lub usługi zgodnie z art. 7 ust. 4 ww. ustawy).

W przypadku ustalenia terminu niezgodnego z tym przepisem, zastosowanie będzie miał art. 13 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych w nowym brzmieniu, zgodnie z którym z mocy prawa stosowany będzie termin zapłaty 60 dni.

Również w symetrycznych transakcjach handlowych (np. pomiędzy dwoma dużymi przedsiębiorcami), w których możliwe będzie wydłużenie terminu zapłaty powyżej 60 dni po spełnieniu określonych warunków, w sytuacji gdy nie zostaną one spełnione, zamiast postanowień umownych ustalających dłuższy niż 60 dni termin zapłaty będzie obowiązywał 60-dniowy termin zapłaty.

Ulga w zeznaniu podatkowym

Zgodnie z art. 26i ustawy o PIT, który zacznie obowiązywać 1 stycznia 2020 r., podstawa obliczenia podatku ustalona zgodnie z art. 26 ust. 1 (zasady ogólne), art. 30c ust. 2 (podatek liniowy) lub art. 30ca ust. 3 (IP BOX) oraz po uprzednim odliczeniu kwot określonych w art. 26e (tj. kosztów kwalifikowanych):

może być zmniejszona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom (tj. wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej), która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;

Jeżeli wartość zmniejszenia podstawy obliczenia podatku jest wyższa od tej podstawy, zmniejszenia podstawy obliczenia podatku o nieodliczoną wartość dokonuje się w kolejnych latach podatkowych, nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia. Zmniejszenia podstawy obliczenia podatku w kolejnych latach dokonuje się, jeżeli wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta.

Ważne. Zmniejszenia dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta.
podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom (tj. wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej), które nie zostało uregulowane, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

Ważne. Zwiększenia dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego zobowiązanie nie zostało uregulowane.

Jeżeli podatnik poniósł stratę ze źródła, z którym związana jest transakcja handlowa w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, kwota straty:

może być zwiększona o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom (tj. wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej), która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zwiększenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie;

Ważne. Zwiększenia dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta.
podlega zmniejszeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom (tj. wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej), które nie zostało uregulowane, przy czym zmniejszenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie.

Jeżeli wartość zobowiązania jest wyższa od kwoty straty podlegającej zmniejszeniu różnica zwiększa podstawę obliczenia podatku.

Ważne. Zmniejszenia dokonuje się, jeżeli do dnia złożenia zeznania podatkowego zobowiązanie nie zostało uregulowane.

Okres 90 dni liczy się począwszy od pierwszego dnia następującego po określonym na fakturze (rachunku) lub w umowie upływie terminu do uregulowania zobowiązania. Przy czym, jeżeli termin zapłaty określono na fakturze (rachunku) lub w umowie z naruszeniem przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom, przez termin zapłaty rozumie się termin określony zgodnie z przepisami tej ustawy (tj. 60 dni).

Dodajmy, że nowe przepisy stosuje się wyłącznie do wierzytelności lub zobowiązań, odpowiednio o zapłatę lub do zapłaty, świadczeń pieniężnych, wynikających z transakcji handlowych, jeżeli z tytułu tych transakcji przynajmniej u jednej ze stron określa się przychody lub koszty uzyskania przychodów, bez względu na termin ich ujęcia w tych przychodach lub kosztach uzyskania przychodów. Przykładowo, jeśli podatnik nabędzie środek trwały, od którego dokonuje odpisów amortyzacyjnych rozliczanych przez 3 lata, to korekta podstawy opodatkowania uzależniona zostanie wyłącznie od terminu zapłaty kontrahentowi za ten środek trwały a nie od okresu amortyzacji.

Ważne. Powyższych przepisów nie stosuje się do transakcji handlowych dokonywanych między podmiotami powiązanymi w rozumieniu art. 23m ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT. Podmioty o których mowa to:

podmioty, z których jeden podmiot wywiera znaczący wpływ na co najmniej jeden inny podmiot, lub
podmioty, na które wywiera znaczący wpływ:
ten sam inny podmiot lub
małżonek, krewny lub powinowaty do drugiego stopnia osoby fizycznej wywierającej znaczący wpływ na co najmniej jeden podmiot, lub
spółkę niemającą osobowości prawnej i jej wspólników, lub
podatnika i jego zagraniczny zakład.

Powyższe ma zniechęcać przedsiębiorców do zalegania z zapłatą, a w relacjach między podmiotami powiązanymi tego typu problemy - co wynika z definicji „podmiotu powiązanego” - nie występują.

Uregulowanie lub zbycie wierzytelności

Wierzyciel

W przypadku gdy po roku podatkowym, za który dokonano zmniejszenia podstawę opodatkowania albo zwiększenia straty, wierzytelność zostanie uregulowana lub zbyta, podatnik obowiązany jest do zwiększenia podstawy obliczenia podatku lub zmniejszenia straty w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym wierzytelność została uregulowana lub zbyta, odpowiednio o wartość kwot uprzednio odliczonych albo doliczonych. Jeżeli kwota straty jest mniejsza od kwoty ją zmniejszającej, różnica zwiększa podstawę obliczenia podatku.

Dłużnik

W przypadku gdy po roku podatkowym, za który dokonano zwiększenia podstawy opodatkowania lub zmniejszenia straty, zobowiązanie zostanie uregulowane, podatnik zmniejsza podstawę obliczenia podatku lub zwiększa stratę w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym zobowiązanie zostało uregulowane. Jeżeli wartość zmniejszenia podstawy obliczenia podatku jest wyższa od tej podstawy, zmniejszenia podstawy obliczenia podatku o nieodliczoną wartość dokonuje się w kolejnych latach podatkowych, nie dłużej jednak niż przez okres 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia.

Warunki stosowania ulgi

Przepisy dot. ulgi na złe długi stosuje się w przypadku, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

dłużnik na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego dzień złożenia zeznania podatkowego nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
od daty wystawienia faktury (rachunku) lub zawarcia umowy dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym została wystawiona faktura (rachunek) lub została zawarta umowa, a w przypadku gdy rok kalendarzowy, w którym wystawiono fakturę (rachunek), jest inny niż rok kalendarzowy, w którym zawarto umowę - gdy nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku kalendarzowego późniejszej z tych czynności;
transakcja handlowa zawarta jest w ramach działalności wierzyciela oraz działalności dłużnika, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na terytorium Polski.

Należy zaznaczyć, że:

wierzytelności odliczone od podstawy obliczenia podatku lub zwiększające kwotę straty albo odliczone od przychodów na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów na podstawie innych przepisów ustawy.
wierzytelności nie podlegają odliczeniu od podstawy obliczenia podatku ani nie zwiększają straty, jeżeli zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie innych przepisów ustawy, w tym poprzez rezerwy lub odpisy.

Jeżeli uprawnienie albo obowiązek odpowiednio zwiększenia lub zmniejszenia powstaje po likwidacji działalności, po zmianie zasad ustalania dochodu w odniesieniu do działów specjalnych produkcji rolnej albo po zmianie formy opodatkowania, zmniejszenia albo zwiększenia podstawy obliczenia podatku albo straty dokonuje się w zeznaniu podatkowym składanym za rok podatkowy, w którym nastąpiła likwidacja tej działalności, albo za rok podatkowy poprzedzający rok, w którym nastąpiła zmiana formy opodatkowania lub zmiana zasad ustalania dochodu w odniesieniu do działów specjalnych produkcji rolnej.

Nowe przepisy stosuje się odpowiednio do wspólników spółki niebędącej osobą prawną, z tym że warunek zastosowania tej ulgi dot. dłużnika, a mianowicie to, że nie powinien być w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, stosuje się do spółki niebędącej osobą prawną.

Ponadto, przepisy wprowadzające nową ulgę będą miały zastosowanie się również w przypadku uregulowania lub zbycia części wierzytelności.

Należy dodać, że podatnicy dokonujący zwiększenia lub zmniejszenia będą mieli obowiązek wykazać w zeznaniu podatkowym wierzytelności lub zobowiązania, z którymi związane są te zwiększenia lub zmniejszenia. Jest to rozwiązanie analogiczne do tego, które obowiązuje w podatku VAT, w związku z którym podatnicy składają deklarację VAT-ZD.

Ulga na złe długi a zaliczki na podatek

Korekta wpływać będzie również na wysokość podstawy opodatkowania uwzględnianej przy wyliczaniu wysokości należnych zaliczek na podatek dochodowy, ale wyłącznie w przypadku uzyskiwania przez podatnika dochodu.

I tak, od 1 stycznia 2020 r. dochód stanowiący podstawę obliczenia miesięcznej zaliczki:

może być zmniejszony o zaliczaną do przychodów należnych wartość wierzytelności o zapłatę świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom (tj. wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej), która nie została uregulowana lub zbyta, przy czym zmniejszenia dokonuje się począwszy od okresu rozliczeniowego, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie, do okresu, w którym wierzytelność została uregulowana lub zbyta;

Zmniejszenia dokonuje się, jeżeli do dnia terminu płatności zaliczki wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta. Podatnik, który dokonał zmniejszenia dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki, obowiązany jest do zwiększenia dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki w okresie rozliczeniowym roku podatkowego, w którym wierzytelność została uregulowana lub zbyta.

Jeżeli wartość zmniejszenia dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki jest wyższa od tego dochodu, zmniejszenia dochodu o nieodliczoną wartość dokonuje się w kolejnych okresach rozliczeniowych roku podatkowego, za który powstało prawo do zmniejszenia. Przy czym zmniejszenia dochodu w kolejnych okresach dokonuje się, jeżeli wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta.
podlega zwiększeniu o zaliczaną do kosztów uzyskania przychodów wartość zobowiązania do zapłaty świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 4 pkt 1a ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom (tj. wynagrodzenie za dostawę towaru lub wykonanie usługi w transakcji handlowej), które nie zostało uregulowane, przy czym zwiększenia dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki dokonuje się począwszy od okresu rozliczeniowego, w którym upłynęło 90 dni od dnia upływu terminu zapłaty określonego na fakturze (rachunku) lub w umowie, do okresu, w którym zobowiązanie zostanie uregulowane.

Zwiększenia dokonuje się, jeżeli do dnia terminu płatności zaliczki zobowiązanie nie zostało uregulowane. Podatnik, który dokonał zwiększenia dochodu stanowiącego podstawę obliczenia zaliczki, zmniejsza dochód stanowiący podstawę obliczenia zaliczki w okresie rozliczeniowym roku podatkowego, w którym zobowiązanie zostało uregulowane.

Powyższe przepisy stosuje się odpowiednio przy obliczaniu podatku należnego, o którym mowa w art. 44 ust. 15 ustawy o PIT. Przypomnijmy, że przepis ten mówi, że podatnicy mogą nie wpłacać zaliczki jeżeli podatek należny od dochodu osiągniętego od początku roku pomniejszony o sumę zaliczek wpłaconych od początku roku nie przekracza 1000 zł.

Przepis przejściowe

Przepisy dotyczące ulgi na złe długi będą miały zastosowanie do transakcji handlowych w przypadku których termin zapłaty upływa po dniu 31 grudnia 2019 r.

Podstawa prawna:

Ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia zatorów płatniczych (Dz.U. poz. 1649)

Redakcja podatki.biz

13/11/2019

Jak skorygować dane nabywcy na fakturze

Im więcej faktur przedsiębiorca wystawia tym ryzyko popełnienia błędu wzrasta. Zwykle vatowiec ma dużo więcej niż jednego kontrahenta, a każdy z nich ma oczywiście inne dane. Nie ma więc nic dziwnego w tym, że niejednokrotnie dochodzić może do wystawienia dokumentu sprzedaży z nieprawidłowymi danymi nabywcy. Sprzedawcy dane zostały narzędzia umożliwiające naprawienie tego rodzaju pomyłek.

Na podstawie art. 106j ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 106e ust. 1 tejże ustawy wyróżnić można dwa rodzaje faktur korygujących:

faktura korygująca błędy formalne takie jak pomyłka w adresie, numerze NIP itp. Nie podlega ona księgowaniu a jedynie należy dopiąć ją do pierwotnej faktury zawierającej błąd formalny,
faktura korygująca pozycje rachunkowe. Sprzedawca wystawia ją gdy popełni błąd w pozycjach wartościowych dokumentu, np. stawce VAT, cenie. Taki dokument jest księgowany w stosownych ewidencjach. Tego rodzaju faktura nie będzie stanowiła przedmiotu niniejszego artykułu.

Przykład
Faktura wystawiona została na niewłaściwego odbiorcę, rachunkowo była bez zarzutu. Dokument wraz z towarem trafił do właściwego odbiorcy a więc tego, który figurował na fakturze. Nabywca poinformował o tej pomyłce sprzedawcę, zwracając się o wystawienie faktury korygującej. Powinna ona zawierać jedynie poprawne dane nabywcy. Brak jest podstaw do dokonywania korekty „do zera” i wystawiania faktury ponownie z innymi danymi odbiorcy. Nie jest to w żaden sposób uzasadnione ponieważ transakcja miała miejsce. Nabywca mógł dysponować towarem jak właściciel.

Sposób korekty nie może być uzależniony od programu księgowego

W obecnej rzeczywistości często zdarza się tak, iż możliwości programów księgowych narzucają taki lub inny sposób ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych, który nie zawsze pozostaje w pełni zgodny z przepisami. WSA w Warszawie w wyroku z 13 marca 2018 r., sygn. akt. III SA/Wa 1515/17, uznał, że techniczne warunki oprogramowania księgowego nie mogą stanąć na przeszkodzie poprawnemu wystawieniu faktury korygującej.

W stanie faktycznym stanowiącym przedmiot wyroku podatnik podniósł, że korzysta oprogramowania uniemożliwiającego ingerencję w treść wystawionego dokumentu po jego zatwierdzeniu i zaewidencjonowaniu pod względem podatkowym. W przypadku gdy odbiorca zgłasza żądanie zmiany nabywcy, sprzedawca wystawia fakturę korygującą „do zera”. Następnie wystawia fakturę sprzedaży z nowymi danymi nabywcy. Ponieważ brak możliwości dokonania korekty strony transakcji następuje wirtualny zwrot towaru a następnie równie wirtualne ponowne go wydanie z aktualną datą inną od tej, w której transakcja miała w rzeczywistości miejsce. W konsekwencji sprzedawca wykazuje należny z tego tytułu podatek w dacie figurującej na poprawnie wystawionym dokumencie. Podatnik uznał w taki sposób wystawioną fakturę korygującą za sporządzoną prawidłowo, odzwierciedlającą operację gospodarczą. Jednak Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 5 stycznia 2017 r., sygn. 1462-IPPP3.4512.744.2016.1.ISK, nie podzielił stanowiska podatnika. Uznał, za konieczne aby wszystkie faktury dotyczyły zdarzeń faktycznie mających miejsce. Zatem ewidencjonowanie zwrotu, który był jedynie wirtualny nie ma podstaw. WSA, do którego podatnik wniósł skargę na tę interpretację podzielił opinię organu skarbowego uznając, że cechy programu księgowego nie mogą dawać prawa do niestosowania obowiązującego prawa. Ustawa o VAT wyraźnie wskazuje sposób postępowania sprzedawcy w tego rodzaju sytuacjach.

Przywołany wyrok WSA daje wszystkim vatowcom wskazówkę w jaki sposób prawidłowo dokonać korekty faktury. Sąd wskazał, że błędem jest „zerowanie” faktury, bo transakcja miała w rzeczywistości miejsce. Dla takiego postępowania nie może być usprawiedliwieniem niedoskonałe skonfigurowanie programu księgowego. Wystawienie faktury „do zera” byłoby usprawiedliwione w jednym tylko przypadku. Gdy pierwotna faktura zostałaby wystawiona na zupełnie innego kontrahenta, czyli błędne byłyby wszystkie jego dane, bądź też gdyby zwrot towaru miał miejsce w rzeczywistości. Faktura stanowi dokument potwierdzający sprzedaż towaru lub wykonanie usługi. Nie może więc przestawiać transakcji, która nie zaistniała realnie, a podatnik musi dbać o poprawność wystawionych przez siebie dokumentów.

Ww. orzeczenie to nie wytycza nowego kierunku w zakresie możliwości skorygowania faktury sprzedaży przez jej wystawcę. Poglądy o kierunku zbieżnym istniały już wcześniej. Przykładem jest interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 12 kwietnia 2016 r., sygn. IPPP1/4512-82/16-4/KR. Organ skarbowy stwierdził w niej, że w przypadku niepoprawnych wszystkich danych nabywcy lub przedmiotu sprzedaży wykazanych na fakturze, gdy nabywcą jest ten sam podmiot, nabywca nie może wystawić noty korygującej, zaś sprzedawca nie może wystawić faktury korygującej „zerującej” i po raz wtóry wystawić faktury z prawidłowymi danymi nabywcy. Taki sposób działania sprawiłby, że faktura wystawiona na innego podatnika dokumentowałaby czynności niemające miejsca faktycznie.

Stanowisko organów skarbowych o braku możliwości wystawienia faktury „zerującej” i w to miejsce sporządzenie ponownie faktury funkcjonuje niemal od początku obowiązywania ustawy o podatku od towarów i usług w kształcie z roku 2004. Przykładem mogą być postanowienia: w sprawie interpretacji prawa podatkowego z 29 maja 2006 r. Drugiego Urzędu Skarbowego Łódź-Bałuty, sygn. III-2/443-15.2/18489/06/PJ, z 10 października 2006 r. Pomorskiego Urzędu Skarbowego, sygn. VI/444-233/06/JD, czy też wyrok WSA w Gdańsku z 11 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 526/07.

Korygowanie faktury "do zera" czasami jest konieczne

Jak pokazuje poniższy przykład są jednak sytuacje, gdy wystawienie faktury korygującej „zerującej” jest dopuszczalne a nawet jest to jedyny prawidłowy sposób postępowania sprzedawcy.

Przykład
Podatnik wystawił fakturę na niewłaściwego nabywcę. Rachunkowo została ona sporządzona prawidłowo, natomiast nie otrzymał jej podmiot który był stroną transakcji. Z kolei towar zgodnie z zamówieniem trafił do nabywcy. Towar i faktura za niego rozminęły się. Transakcja z podatnikiem, którego dane były na fakturze nie miała w rzeczywistości miejsca. W związku z tym dokument taki należy „wyzerować”. Czyli sprzedawca powinien:

wystawić fakturę korygującą dla podatnika błędnie na niej określonego,
wystawić fakturę na rzecz faktycznego nabywcy towaru.

Nota korygująca

Nabywca również posiada prawo do poprawienia danych na otrzymanej fakturze określone w art. 106k ust. 1 ustawy o VAT. Możliwość poprawy dotyczy elementów innych niż rachunkowe, a więc:

błędnych adresów stron transakcji,
nieprawidłowego NIP-u,
błędnej daty sprzedaży, odbioru towaru, terminu płatności,
błędu w opisie towaru lub usługi,
nieprawidłowego numeru rejestracyjnego pojazdu w przypadku zakupu paliwa.

Zgodnie ze stanowiskiem organów skarbowych w przypadku błędnego określenia danych nabywcy na fakturze doręczonej właściwemu podmiotowi, korekcie podlega błąd w określeniu nabywcy. Nie dokonuje się korekty dokonanej dostawy. Brak zatem podstaw do wystawienia faktury „zerującej”. Tego rodzaju pomyłka może zostać usunięta poprzez wystawienie:

przez sprzedawcę faktury korygującej z właściwymi danymi nabywcy,
przez nabywcę, który pierwszy dysponuje pełnią informacji, czy sprzedaż dotyczyła rzeczywiście jego.

Takie stanowisko wyraził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w co najmniej dwóch interpretacjach indywidualnych: z 15 marca 2018 r., sygn. 0111-KDIB3-1.4012.841.2017.1.KO oraz z 26 lipca 2018 r. 0112-KDIL4.4012.301.2018.1.NK.