24/07/2017
Już w sprzedaży: "ALBO albo" Dzieło Junga (1/2017) http://bit.ly/aa1-2017. Polecamy lekturę na dziś: fragment artykułu "Psychoterapia i psychiatria postjungowska w XXI wieku" – Zenon Waldemar Dudek (więcej w linku powyżej).
* * * Herezja czy przesąd * * *
Wielu przedstawicieli psychologii i psychiatrii, którzy zetknęli się z myślą Junga, zadaje sobie pytanie, czy jego dzieło wytrzyma próbę czasu w XXI wieku. Wielokrotnie takie wątpliwości pojawiają się na konferencjach, na których dyskutowana jest myśl Junga. Z takim pytaniem spotykam się także często w rozmowach, w których powołuję się na koncepcje Jungowskie. Odpowiedzią na pytania o przydatność i żywotność psychologii analitycznej nie są słowa, ale stosowanie jej w praktyce. Stosuję od lat psychologię jungowską i jungowską psychologię kultury, zwłaszcza w odniesieniu do marzeń sennych, mitów, literatury i problemów w psychoterapii. Uważam, że koncepcje Junga są niezastąpione w głębinowym interpretowaniu zjawisk psychicznych i fenomenów kultury, zarówno tradycyjnej, jak i współczesnej. W oparciu o teorię archetypów można na przykład powiązać różne motywy marzeń sennych (Dudek, 2010; Jung, 2009; Vedfelt, 1998), stworzyć pomost między psychologią starożytną a współczesną (Dudek, 2013; Franz, von, 2015), jak też powiązać problemy psychiatrii i religii (Dudek, 2017).
Jung był i będzie postrzegany jako postać kontrowersyjna ze względu na rozległość jego zainteresowań oraz nietypowe podejście do pracy nad własną nieświadomością w okresie po rozstaniu z Freudem w 1913 roku. Od tego czasu prowadził słynny dialog z manifestacjami swej duszy. Z tego okresu pozostały zapiski kontynuowane do roku 1930. Złożyły się one na The Red Book (Czerwoną Księgę), opublikowaną po raz pierwszy za zgodą spadkobierców niecałe sto lat po jej pierwszych zapisach (Jung, 2009).
Dzieło Junga broni się samo, bo wykracza poza ramy epoki. Tak jak o filozofii nowożytnej mówi się, że stanowi ona przypisy do Platona i Arystotelesa, tak o ostatnim wieku rozwoju psychoterapii można powiedzieć, że stanowi on komentarz lub polemikę z dziełem Freuda i Junga. Freud pisał o ludzkim wnętrzu z pozycji przyrodnika, który wierzy w moc objaśniającego rozumu, zdolnego zapanować nad kompleksami oddziałującymi na umysł jak popędy, a Jung na tę samą rzeczywistość patrzył z pozycji osobistego doświadczenia, które prowadzi świadomość od popędów i kompleksów do archetypowej mądrości kultury. Doświadczenie archetypów wyraża się w obrazach i symbolach i nie może być redukowane do pojęć i znaków wyrażonych językiem świadomości. Jung, jako uczeń Freuda, w pierwszym okresie swojej działalności zawarł w swoich koncepcjach esencję odkryć twórcy psychoanalizy. Kompleksy mają źródło w archetypach, twierdził, i są odzwierciedlone w mitach i symbolach kultury.
----------------------------------------------
W zeszycie:
* Psychoterapia i psychiatria postjungowska w XXI wieku – Zenon Waldemar Dudek
* Jung a buddyzm – Jacek Sieradzan
* Archetypy, typy psychologiczne i osobowość. Współczesny sens teorii Junga – Czesław S. Nosal
* Jung poza cywilizacją zachodnioeuropejską – Tomasz Olchanowski
* Prapoczątki obecności Junga w Polsce – Paweł Fijałkowski
* Kantyzm Junga: „rzecz sama w sobie” a archetyp – Jerzy Prokopiuk
* Inspiracje jungowskie w twórczości Jerzego Grotowskiego – Zbigniew Osiński
* Jednostka a zbiorowość. O pewnym aspekcie duchowości w ujęciu C.G. Junga – Mirosław Piróg
* Jungowska struktura duszy – Ewa Machut‑Mendecka
* Metafory akwatyczne Baumana i Junga. Symbolika alchemiczna w myśli nowoczesnej i ponowoczesnej – Zbigniew Bitka
Sprawozdania: XXII Forum Inspiracji Jungowskich „Dorosłe dzieci” – Tomasz Olchanowski
Eseje: Frasobliwe diabły Szczepana Muchy ze wsi Szale – Tomasz Bohajedyn
