Między Słowami Natalia Warszawska

14/08/2026

Sekretem dojrzałości jest nie co innego, tylko szczery pakt z samotnością.

10/07/2026

Być po swojej stronie 🤍

to ufać sobie. Nawet wtedy, gdy okoliczności nie są sprzyjające. Słuchać swojej intuicji i wierzyć temu cichszemu głosowi, który mamy w sobie. Czasem trudno odróżnić go od wewnętrznego krytyka, ale warto próbować. Gdzieś w swoim rdzeniu każdy z nas ma wewnętrzny radar. U jednych odzywa się w klatce piersiowej, u innych w brzuchu. On często dobrze wie, co jest dla nas prawdziwe.

Być po swojej stronie to nie rezygnować ze swoich marzeń i wierzyć, że to, co robimy, ma sens. Nawet jeśli świat zewnętrzny próbuje przekonać nas do czegoś innego.

Być po swojej stronie to nie kurczyć się i nie umniejszać sobie tylko po to, by zyskać akceptację czy przynależność: w pracy, w grupie, a czasem nawet w rodzinie.

Być po swojej stronie to także umieć wybierać relacje. Nie dlatego, że jedne są dobre, a drugie złe. Każda relacja jest jakąś wymianą. Pytanie brzmi: kim ja się w niej staję?Czy mogę być sobą? Czy jest w niej miejsce na moje światło, ale także na mój ból, zagubienie i słabość?

Są relacje, które cieszą się naszym blaskiem, ale nie potrafią usiąść obok naszego cierpienia. Bycie po swojej stronie to pozwolenie sobie na autentyczność. Nieukrywanie swoich emocji tylko dlatego, że komuś może być z nimi niewygodnie. Branie odpowiedzialności za to, co czuję, ale nieudawanie, że tego nie ma.

Czasem taka decyzja prowadzi przez samotność. Być po swojej stronie to zgodzić się także na ten etap. Nie trzeba szukać swoich ludzi. Wystarczy przestać gubić siebie.

Być po swojej stronie to widzieć siebie. Pozwalać sobie czuć wszystkie emocje, także ból. Przyjmować go i otulać z taką czułością, z jaką matka kołysze swoje dziecko.

Być po swojej stronie to nie stawać się przedmiotem kompromisu.

To decyzja, że nigdy nie jest za późno zacząć od nowa. I że warto zaczynać tyle razy, ile trzeba, dopóki żyjemy w zgodzie ze swoimi wartościami i nie opuszczamy samych siebie.

N.

01/07/2026

Co jest pod Twoją niepewnością?

Ostatnio często zadaję sobie to pytanie.

Bo choć na co dzień wspieram innych w rozwoju, sama również doświadczam niepewności.

Relacyjnej.
Zawodowej.
Biznesowej.
Dotyczącej przyszłości.

I wiem, że patrząc z zewnątrz, łatwo założyć, że niektóre osoby mają lub powinny mieć wszystko poukładane. Że wiedzą, dokąd zmierzają. Że są pewne swoich decyzji.

Prawda jest taka, ze niepewność jest doświadczeniem bardzo ludzkim.
Nie wybiera stanowiska, doświadczenia ani liczby sukcesów.

Jest drugą stroną tej samej monety.

Towarzyszy przedsiębiorcom, liderom, specjalistom, osobom w zmianie zawodowej i tym, którzy właśnie próbują odnaleźć swój kolejny krok.

Zauważyłam jednak coś ważnego.

Niepewność rzadko pojawia się bez powodu.

Często niesie ze sobą ważną informację.

Jest skarbnica wiedzy.
Może ukrywać lęk przed oceną.
Strach przed porażką.
Przekonanie, że wciąż trzeba udowadniać swoją wartość.
A czasem po prostu ciężar pytania:

„Co dalej?”

Nie widzę jej jako przeszkody, którą trzeba pokonać.

Coraz częściej widzę w niej wskazówkę.

W rozwoju nie chodzi wyłącznie o konfrontowanie się ze sobą i przekraczanie własnych ograniczeń. Bycie silnym, niezlomnym i szybkim.

Równie ważna jest umiejętność zatrzymania się.
Cierpliwości.
Łagodności wobec tego, co aktualnie przeżywamy.
Zauważenia tego, co się w nas dzieje, i nazwania tego po imieniu.

Bo kiedy przestajemy walczyć z niepewnością i zaczynamy jej słuchać, odkrywamy coś bardzo cennego.

Pod nią kryją się nasze potrzeby.
Nasze wartości.
Ochrona tego co dla nas ważne.
Lęk przed stratą.

Cenna odpowiedź na pytanie, czego naprawdę potrzebujemy na kolejnym etapie życia.

W psychologii głębi mówi się, że to, czego unikamy, często niesie najważniejszą informację o nas samych.

Dlatego zamiast pytać wyłącznie:

„Jak pozbyć się niepewności?”

warto czasem zapytać:

„Z jakim strachem nie jestem jeszcze gotowa/y się spotkać?”

To pytanie zmienia perspektywę.

Moja niepewność zamienia się wtedy w ciekawość.

Zamiast walczyć z tym, co czuję, mogę zacząć to poznawać.
Zamiast szukać szybkich odpowiedzi, mogę eksplorować.

A ciekawość bardzo często prowadzi nas tam, gdzie nie planowaliśmy być. Możemy odpuścić kontrolę, przestać nadmiarowo analizować. Po prostu być.

Bo niezależnie od tego jak wyglada nasza droga rozwoju, czy idzie przez coaching, terapię, mentoring, medytację, mindfulness, podróże, sztukę, sport, naukę czy po prostu własne doświadczenia, wszystkie te ścieżki prowadzą ostatecznie do jednego miejsca.

Do nas samych.

Co kryje Twoja niepewność?

N.

29/06/2026

Marzenie spełnione.
28.06.2026
🙏

13/06/2026

Ostatnio coraz częściej wraca do mnie potrzeba ciszy.

I tej zewnętrznej i tej w środku, kiedy na chwilę odkłada się wszystko, co rozprasza uwagę. I wtedy, w tej przestrzeni, coś zaczyna się wyłaniać.

Spokój? A może nadal niepewność?

Rumi napisał:

„Im ciszej się stajesz, tym więcej jesteś w stanie usłyszeć.”

I mam wrażenie, że to zdanie nie jest o odcięciu się od świata. Raczej o odzyskaniu kontaktu z tym, co w nas najprawdziwsze.

Coraz wyraźniej widzę też, jak bardzo social media potrafią jednocześnie łączyć i odcinać. Dają namiastkę obecności, kontaktu, bycia „na bieżąco”, a jednocześnie zabierają coś subtelnego: uwagę, obecność i czas, który mógłby być naprawdę przeżyty.

Zaczynam się zastanawiać, jak wyglądałaby moja praca, gdyby nie wymagała ciągłego bycia w tych przestrzeniach.

A może wcale tego nie wymaga? Może tylko tak mi się wydaje?

I czy dziś w ogóle można żyć i pracować tak, żeby nie zgubić siebie po drodze. Nie potrzebować stuprocentowej pewności. Nie mieć odpowiedzi na wszystko.

Nie wiem.

Mam za to poczucie, że czas bardzo przyspieszył. Dwadzieścia lat temu nie doświadczałam tego w ten sposób. Dziś wydaje mi się czymś niezwykle cennym i kruchym. Może nawet zbyt cennym, by oddawać go rozproszeniu.

Jest coś paradoksalnego w czasach, w których żyjemy. Nigdy wcześniej nie mieliśmy tak łatwego dostępu do informacji, ludzi i możliwości. A jednocześnie coraz trudniej o skupienie, głębię i prawdziwą obecność.

Bo zniewolony umysł szuka nieustannych bodźców. Wolny umysł potrafi unieść ciszę. A w ciszy kreować.

Nie wiem, czy to kwestia przynależności, uznania, bycia widzianym i przyjętym. Czy właśnie tego potrzebujemy, żeby żyć, być i robić swoje?

Nie wiem.

Nie wiem też, dokąd zaprowadzi mnie moja cisza.

Chcialabym jej wysłuchać.

Bo może bycie trochę „na oucie” nie jest takie straszne.

A może pomiędzy „na chwilę” a „na zawsze” istnieje spore teraz.

I może właśnie teraz można wybrać inaczej.

09/06/2026

Bycie po swojej stronie jest w porządku 🫶

„Zrezygnowanie z pracy jest w porządku.
Zmiana pracy jest w porządku.
Przekwalifikowanie się jest w porządku.
Nie jest w porządku być w miejscu, które nas powoli wypala".

To zdanie często wywołuje skrajne reakcje.

Jedni odczytują je jako zachętę do odwagi.
Inni jako przejaw braku odpowiedzialności.
A prawda, jak zwykle, leży gdzieś pośrodku.

W pracy coachingowej rzadko spotykam osoby, które zostają w trudnym miejscu dlatego, że nie widzą problemu.
Znacznie częściej spotykam ludzi, którzy widzą go bardzo dobrze, ale mają też wiele ważnych powodów, by zostać.

Rodzina.
Rachunki.
Kredyt.
Poczucie odpowiedzialności.
Zespół, za który czują się odpowiedzialni.
Lojalność (tą wersję z nadodpowiedzialnością)
Stabilizacja, na którą pracowali latami.

I bardzo dobrze, że biorą to wszystko pod uwagę.
Życie jest złożone, nie składa się z motywacyjnych cytatów. Satysfakcją zawodową nie zapłacimy rachunków i nie zatroszczymy się o bliskich.

Problem pojawia się wtedy, gdy analizując koszt odejścia, całkowicie pomijamy koszt pozostawania.

Przewlekły stres.
Bezsenność.
Objawy somatyczne.
Ciągłe przekraczanie własnych granic.
Brak szacunku.
Środowisko niezgodne z wartościami.
Utrata sensu.
Poczucie, że każdego dnia trzeba zostawić kawałek siebie przy wejściu do biura.

Nie każdy konflikt oznacza, że trzeba odchodzić.
Nie każda trudność oznacza toksyczność.
I zostanie w pracy też jest w porządku, o ile jest świadomym wyborem, a nie efektem bezradności.

Dlatego czasem warto zatrzymać się i zapytać:

👉 Czy to miejsce nadal jest miejscem, do którego chcę przynależeć
👉 Czy będąc tutaj, rozwijam się jako człowiek i profesjonalista
👉 Czy koszt pozostawania nie staje się większy niż koszt zmiany

A czasem pomaga jeszcze jedno:

👉 Gdyby został Ci rok życia, czy podjąłbyś/podjęłabyś tę decyzję szybciej?

Nie po to, by działać impulsywnie.
Po to, by przypomnieć sobie, że czas też jest zasobem...bardzo ograniczonym i cennym.

W moim gabinecie często słyszę:
„Nie mam wyjścia.”
„Jeśli odejdę, sobie nie poradzę.”
„Co powiem bliskim?”

To nie jest słabość, to naturalna reakcja, kiedy jesteśmy zmęczeni i od dawna działamy na rezerwie.
I wiem, jak trudno jest samemu zobaczyć inne możliwości.

Jeśli jesteś w takim miejscu, nie musisz przez to przechodzić sam(a).
Pomagam ludziom odzyskać pewność siebie, zobaczyć realne opcje i poczuć, że zawsze istnieje więcej niż jedno wyjście, także wtedy, gdy świadome pozostanie okazuje się najlepszą decyzją.

N.

06/04/2026

Nic dwa razy 🤍