26/09/2026
Ingezonden door een dierenliefhebber die verandering wilt. SAMEN KUNNEN WIJ VERANDERING BRENGEN. Dit bericht is voor dierenliefhebbers. Als je niets met dieren hebt, daag.
Hoi dierenliefhebbers van Suriname,
Ik schrijf dit met een ontzettend zwaar hart, omdat ik nog steeds niet kan bevatten wat er vorige week zaterdag is gebeurd.
Vorige week zaterdag heb ik mijn lieve hond verloren.
Hij was die dag nog gewoon zichzelf. Hij was gezond, rustig en bracht de dag normaal door. Tot hij die avond plotseling veranderde.
Hij werd ineens ontzettend angstig. Hij begon te blaffen en te janken, zijn staart zat tussen zijn poten en hij begon te beven. Hij wilde opeens de kamer uit. Toen we de deur opendeden, rende hij angstig naar de voorzaal en bleef hij blaffen en janken.
Hij plaste en poepte overal.
Daarna verstopte hij zich achter het gasfornuis en later achter de koelkast. Hij was ontzettend onrustig en wilde niet dat we bij hem in de buurt kwamen.
Vanaf de eerste minuut hebben wij geprobeerd een dierenarts te bereiken.
Want wij zijn geen dierenartsen.
Wij hebben geen medische kennis om te weten wat er precies met hem gebeurde of wat we op dat moment moesten doen.
Daarom belden wij dierenartsen.
We probeerden onder andere Bansse-Issa te bereiken. Er wordt door hen gecommuniceerd dat zij een 24/7-spoedvoorziening hebben voor dieren.
Maar op het moment dat mijn hond letterlijk aan het sterven was, konden wij daar geen hulp krijgen.
De lijn was op dat moment niet bereikbaar.
Daarnaast was er een officiële wachtdienst bekendgemaakt. Daarbij stond drs. R. Siriram aan de Riekelaan 21 als wachtdienst vermeld.
Dus wij bleven bellen.
Op een gegeven moment werd de telefoon bij Riekelaan zelfs opgenomen.
Maar er werd niets gezegd.
De verbinding werd verbroken.
We belden opnieuw.
Weer werd er opgenomen en vervolgens werd de verbinding verbroken.
Dus zijn wij zelf naar de Riekelaan gereden.
Omdat wij op dat moment maar één ding wilden:
ONZE HOND REDDEN.
Maar toen wij daar aankwamen, was het pand dicht.
Niemand.
Geen dierenarts.
Geen hulp.
Niets.
En ondertussen werd onze hond steeds zieker.
Hij ging uiteindelijk op de grond liggen. Hij leek minutenlang te vechten. Er kwam schuim uit zijn mond. Hij verloor zijn ontlasting. Zijn lichaam reageerde op een manier die voor ons verschrikkelijk was om te zien.
En uiteindelijk nam hij zijn laatste adem.
Wij hebben hem zien sterven terwijl wij wanhopig probeerden professionele hulp te vinden.
Misschien had een dierenarts hem kunnen redden.
Misschien ook niet.
Dat zal ik nooit weten.
En dát is misschien wel één van de dingen die het meeste pijn doen.
Misschien was zijn toestand al onomkeerbaar.
Maar misschien had hij nog een kans.
Ik heb nooit de kans gekregen om dat te weten.
Ik wilde hem naar een dierenarts brengen.
Ik wilde dat iemand met medische kennis naar hem keek.
Ik wilde weten wat er met hem gebeurde.
Ik wilde weten wat ik moest doen.
Misschien had hij het overleefd.
Misschien was hij ondanks alle medische hulp overleden.
Maar dan had ik tenminste geweten:
Ik heb alles gedaan wat ik kon, mét de hulp van een professional.
Nu blijven wij achter met vragen.
Waaraan is hij overleden?
Was het een epileptische aanval?
Was het vergiftiging?
Was het zijn hart?
Was het iets anders?
Had hij nog gered kunnen worden?
We weten het niet.
En bijna een week later doet het nog steeds ontzettend veel pijn.
Maar daarom schrijf ik dit niet alleen voor mijn hond.
Ik schrijf dit omdat ik vind dat dit probleem groter is dan één hond.
Wat moet iemand in Suriname doen wanneer zijn hond of kat ’s avonds, ’s nachts, in het weekend of op een feestdag plotseling in levensgevaar is?
Waar moet je naartoe?
Wie neemt de telefoon op?
Welke dierenarts is daadwerkelijk aanwezig?
En als er wordt aangekondigd dat er een wachtdienst is, kunnen wij daar dan ook daadwerkelijk terecht?
Ik begrijp dat Suriname een klein land is.
Ik begrijp dat wij niet dezelfde medische voorzieningen hebben als grote landen.
Maar dat betekent niet dat we onze dieren maar moeten laten sterven zonder dat ze een kans krijgen op medische hulp.
Wij vragen geen wonderen.
Wij vragen geen ziekenhuis op iedere straathoek.
Wij vragen een betrouwbaar systeem voor veterinaire spoedzorg.
Als er wordt gezegd dat een dierenarts 24/7 beschikbaar is voor spoedgevallen, dan moet een eigenaar die midden in de nacht wanhopig belt ook daadwerkelijk iemand kunnen bereiken.
Als iemand als officiële wachtdienst wordt aangewezen, moet die persoon daadwerkelijk bereikbaar zijn en moet duidelijk zijn waar mensen terechtkunnen.
Want wanneer een dier aan het sterven is, heb je geen tijd om eindeloos telefoonnummers af te bellen.
Iedere minuut kan belangrijk zijn.
Daarom richt ik mij rechtstreeks tot Bansse-Issa, drs. R. Siriram en het Ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij.
Ik wil antwoorden.
Waarom konden wij op dat moment geen spoeddierenarts bereiken?
Waarom was de aangegeven spoedlijn niet bereikbaar?
Waarom werd bij de aangegeven wachtdienst opgenomen zonder dat er met ons werd gesproken en vervolgens opgehangen?
Waarom was er niemand aanwezig toen wij naar het aangegeven adres aan de Riekelaan gingen?
En vooral:
Wat gaat eraan gedaan worden zodat dit niet opnieuw gebeurt?
Ik zeg niet dat een dierenarts mijn hond gegarandeerd had kunnen redden.
Dat kan niemand eerlijk zeggen.
Maar ik vind wel dat wanneer er officieel wordt gecommuniceerd dat er spoedzorg en een wachtdienst beschikbaar zijn, mensen erop moeten kunnen vertrouwen dat die hulp daadwerkelijk beschikbaar is.
Geef mensen geen hoop op spoedhulp als die hulp op het moment zelf niet bereikbaar blijkt te zijn.
Dieren zijn levende wezens.
Ze voelen pijn.
Ze voelen angst.
Ze voelen verdriet.
Ze raken gehecht aan ons.
Voor veel mensen zijn ze familie.
En ja, dieren hebben misschien niet dezelfde rechten als mensen in onze samenleving, maar dat betekent voor mij absoluut niet dat hun leven geen waarde heeft.
Een dier verdient een kans.
Een dier dat ziek wordt verdient medische hulp.
Een dier dat gewond raakt verdient hulp.
Een dier dat vergiftigd wordt verdient hulp.
Een dier dat plotseling stervende is verdient een eigenaar die ergens terechtkan.
En de eigenaar verdient duidelijkheid.
Ik weet dat er in Suriname mensen zijn die dieren mishandelen, dieren zomaar doden en daar zelfs om lachen.
Maar ik weet ook dat er heel veel mensen zijn die ontzettend veel van hun dieren houden.
Mensen die hun hond of kat behandelen alsof het hun eigen kind is.
Mensen die alles zouden doen om hun dier te redden.
Voor die mensen schrijf ik dit.
Vorige week was het mijn hond.
Maandag hoorde ik over de kat van mijn buurvrouw.
Daarvoor was het weer iemand anders zijn dier.
En hoeveel dieren zijn er nog waarvan wij niets horen?
Hoeveel families hebben hetzelfde meegemaakt?
Hoeveel mensen hebben midden in de nacht met hun dier in hun armen gezeten en niet geweten wie ze moesten bellen?
Laten we wachten tot het volgende dier sterft?
Nee.
Er moet iets veranderen.
Ik wil dat dierenliefhebbers in Suriname samenkomen en vragen om:
* een betrouwbare 24/7 veterinaire spoeddienst
* werkende en gecontroleerde spoednummers
* duidelijke communicatie over wachtdiensten
* daadwerkelijk beschikbare dierenartsen tijdens een wachtdienst
* een duidelijke locatie waar mensen met spoedgevallen terechtkunnen
* betere veterinaire noodvoorzieningen
* meer aandacht voor dierenwelzijn
* betere bescherming tegen dierenmishandeling
* en vooral: een systeem waarin een dier in nood daadwerkelijk een kans krijgt
Mijn hond kunnen ze mij helaas niet teruggeven.
Maar misschien kunnen we ervoor zorgen dat zijn dood niet helemaal voor niets is geweest.
Misschien kunnen we ervoor zorgen dat een andere hond nog wél gered wordt.
Een andere kat.
Een ander dier.
Een andere familie.
Want dieren hebben ook recht op een kans op leven.
Ik wil geen medelijden.
Ik wil antwoorden.
Ik wil verantwoordelijkheid.
En bovenal wil ik verandering.
Voor mijn hond.
Voor de dieren van Suriname.
Voor alle dierenliefhebbers die hun dieren als familie zien.
En voor ieder dier dat morgen misschien afhankelijk is van die ene dierenarts die hopelijk wél opneemt.
Onder deze post plaats ik screenshots van de informatie waarop wij die avond vertrouwden:
- Bansse-Issa geeft aan 24/7 beschikbaar te zijn voor spoedgevallen;
- de informatie waarin Riekelaan 21 als wachtdienst werd aangewezen;
- mijn belgeschiedenis met de verschillende pogingen om hulp te krijgen; (ik was niet de enige die aan het bellen was)
Want dit is niet zomaar een verhaal. Dit is wat wij hebben meegemaakt op het moment dat onze hond ons het hardst nodig had.
