07/04/2016
ความประทับใจเล็กๆที่อยากบอกเล่า...
เรื่องนี้ต้องบอกก่อนว่าผมเองยังไม่ได้ขออนุญาติน้องเขาโดยตรง แต่มันเป็นความประทับใจที่เอ่อล้นออกมาจนอยากจะบอกเล่าให้เพื่อนๆได้อ่านกัน
"น้องดา" เป็นน้องสาวคนหนึ่งที่ผมประหลาดใจ...
ผมเจอน้องครั้งแรกตอนไปแคมป์ #2
น้องเดินทางมาจากเชียงใหม่ ด้วยตัวคนเดียว...
ในแคมป์ ผมเองค่อนข้างเป็นห่วงน้องเหมือนกัน เพราะน้องดูนิ่งๆ เฉยๆ ไม่ค่อยพูดกับใคร เรียกง่ายๆว่า ใครได้ยินเสียงน้องดา ต้องถือว่าเป็นบุญหูมากๆ
หลังจบแคมป์ ก็ยังคงรู้สึกห่วงเล็กๆ ว่าน้องเขาจะรอดไหม...
จบแคมป์ได้ไม่นาน ผมก็มีคอร์ส ที่ สีลม ตอนนั้นผมเห็นน้องดาลงทะเบียนมาด้วย บอกว่าจะมาเรียน...
ผมถามน้องว่า แน่ใจเหรอ? มันไม่ได้เรียนออนไลน์นะครับ ต้องมานั่งเรียนกันที่สีลม น้องตอบกลับมาให้ผมตกใจว่า "ทราบคะ"
วันนั้นน้องเดินทางมาจากเชียงใหม่เหมือนเดิม มาคนเดียว มานั่งเรียน 1 วัน แล้วก็กลับ... เป็นเหตุการณ์ที่ผมแปลกใจเล็กๆ
หลังจากนั้น ผมเห็นน้องดาลงทะเบียนไปแคมป์ #3 กับเราด้วย ที่ระยอง บอกตรงๆว่า ตอนนั้นเริ่มคิดในใจแล้วว่า "กลัวทำน้องผิดหวังจัง"
แต่ก็รู้สึกปลื้มใจเล็กๆ ที่ถึงน้องเขาจะดูช้า แต่ก็เริ่มมีผลงานขึ้นมาเรื่อยๆ ทีละเล็กทีละน้อย ตอนนี้ทีมงานของน้องดาเองก็มีขึ้นมาจำนวนหนึ่ง
ผมว่ามันมหัศจรรย์มากๆ เพราะถ้าว่ากันตามตรง...
น้องดาเป็นคนขี้อาย ไม่ค่อยพูด ดูเชื่องช้า ดูแล้วแววล้มเหลวมาแต่ไกล
แต่น้องดา "มีความพยายามสูงมาก"
รอบนี้น้องก็ทำผมประหลาดใจอีกครั้ง เมื่อลงทะเบียนมาแคมป์ เป็นรอบที่ 3 ในแคมป์ #4 ที่เรากำลังจะมีขึ้นที่ กาญจนบุรี
น้องดาทำให้ผมนึกถึงคำๆหนึ่งขึ้นมา...
"ถึงจะเป็นคนเดินช้า แต่ก็ไม่เคยเดินถอยหลัง"
วันนี้น้องดายังทำได้... แล้วเพื่อนๆละครับ?
อย่าลืมนะครับ เก่งไม่เก่งไม่เกี่ยว ขออย่างเดียว...
"คุณสู้จริงหรือป่าว!"