ศูนย์การเรียนรู้ผ่านละคร

19/04/2026

14/04/2026

หนึ่งในผู้ที่ได้เคยร่ำเรียนกับอาจารย์ฝรั่ง หรืออ.ศิลป์ พีระศรี มาโดยตรงที่ม.ศิลปากร ก็คืออ.ทวี รัชนีกร ศิลปินแห่งชาติ สาขาทัศนศิลป์ (จิตรกรรม) ประจำปี 2548 อ.ทวีภูมิใจมาก ที่ได้เคยเป็นลูกศิษย์อ.ศิลป์พร้อมทั้งกล่าวยกย่องอ.ศิลป์ว่า คือครูที่ดีที่สุดในชีวิตของท่าน ทั้งนี้มีหลายเหตุการณ์ที่ประทับใจ และอยู่ในความทรงจำจนถึงปัจจุบัน

“สมัยที่ยังเรียนคณะจิตรกรรม ตอนนั้นผมและเพื่อนๆ นั่งคุยกันอยู่ เห็นอ.ศิลป์เดินมาแต่ไกล พอจะวิ่งหนีก็วิ่งไม่ทันแล้ว ผมเลยบอกกับเพื่อนๆ ว่าไม่ต้องกลัว เพราะพวกเราทำงานเสร็จแล้ว เมื่ออ.ศิลป์เดินมาถึงแกก็ถามว่า…

อ.ศิลป์ : นายนั่งทำอะไรกัน ทำไมไม่ทำงาน
อ.ทวี : พวกผมทำงานเสร็จแล้วครับ
อ.ศิลป์ : เสร็จแล้วนั่งทำอะไรกันอยู่
อ.ทวี : คุยกันครับ
อ.ศิลป์ : พวกนายนั่งคุยกันแล้วได้อะไร ในเมื่อในหัวของพวกนายเนี่ยมันว่างหมด ไม่มีใครให้อะไรใครได้เลย ที่คุยกันมีแต่เรื่องไร้สาระนะนาย

อ.ทวีบอกว่า ระหว่างที่ฟังอ.ศิลป์พูด ท่านก็คิดตาม แล้วก็เห็นว่าเป็นเช่นนั้นจริง เพราะที่ท่านและเพื่อนๆ นั่งคุยกันอยู่นี้ ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องที่ไม่มีสาระอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องตลกโปกฮา เรื่องกินเหล้าเมาแล้วอ้วก ฯลฯ และอ.ศิลป์ก็พูดต่อว่า…

"ทำไมพวกนายไม่ไปห้องสมุด (สมัยนั้นยังมีห้องสมุดอยู่ติดกับสนามหลวง) หรือจะไปหอสมุดแห่งชาติก็ได้ ไปหาหนังสือมาอ่าน หรือไม่ก็ไปห้องฉัน ไปเปิดหนังสือศิลปะดู หาความรู้สิ เพราะพวกนายคือมนุษย์นายต้องอ่านหนังสือ ต้องหาความรู้นะ พวกนายไม่ใช่หมู หมูมันแค่ท้องอิ่มพอ แต่พวกนายต้องมีอาหารสมองด้วย"

อ.ทวีบอกว่า ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเวลาทำงานเสร็จ ท่านและเพื่อนๆ ก็จะเข้าห้องสมุดอ่านหนังสือกันตลอด เลยทำให้ชอบอ่านหนังสือกันมาตั้งแต่นั้น เพราะคำสอนของอ.ศิลป์ พีระศรี ที่ปลูกฝังไว้นั่นเอง

สำหรับเพื่อนๆ ที่สนใจเรื่องราวของอาจารย์ฝรั่ง "อ.ศิลป์ พีระศรี" แอดมีหนังสือดีๆ ของท่านมาแนะนำดังนี้ครับ (ทุกเล่มรูปอยู่ใน Comment)

1. หนังสือ “100 เรื่องอันเนื่องจากคิดถึง อาจารย์ศิลป์ พีระศรี” รวมเกร็ดเรื่องราวของอ.ศิลป์ที่น่าสนใจ 100 เรื่อง เล่ม 1 และ 2 รวม 2 เล่ม 200 บาท (จากราคาปกติ 240 บาท) แถมฟรี รูปถ่ายอ.ศิลป์ ขนาด 2” จำนวน 4 ภาพ

2. “หนังสือ” คำสอนศิลป์ (ปกอ่อน) หนังสือที่รวมคำสอนของศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ที่ท่านได้สั่งสอนลูกศิษย์ ราคาเล่มละ 350

3. หนังสือ “อาจารย์ศิลป์กับลูกศิษย์” ฉบับพิมพ์ครั้งที่ 4 ในเล่มมีเรื่องราวลูกศิษย์อาจารย์ฝรั่งร่วม 40 คน ไม่ว่าจะเป็นอ.เฟื้อ หริพิทักษ์, อ.ชลูด นิ่มเสมอ, อ.อังคาร กัลยาณพงศ์, อ.ถวัลย์ ดัชนี, อ.ช่วง มูลพินิจ ฯลฯ ปกแข็งพร้อมกล่อง ราคา 600 บาท

3. หนังสือ “100 ปี ศิลป์สู่สยาม” รูปเล่มขนาดใหญ่ A3 ปกแข็งพร้อมกล่อง จำนวน 160 หน้า สวยงามควรค่าน่าสะสม ราคาเล่มละ 750 บาท

เพื่อนๆ​ สนใจเล่มใด ติดต่อแอดทาง Inbox ได้เลยครับ

ขอขอบคุณ​ : Youtube​ ช่อง​ "TAWEE ART​ GALLERY"

#ศิลป์พีระศรี #อาจารย์ฝรั่ง #อาจารย์ศิลป์ #หวัดแกมบรรจง #เพจนี้ก็เหมือนปลามันมีเกร็ด

12/04/2026

รับบทเหยื่อ

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1472184418253714&id=100063865080334&mibextid=wwXIfr

28/03/2026

งดงาม

เมื่อนักเรียนขอให้รื้อรังนก ครูใหญ่จึงตอบกลับด้วยจดหมายนี้
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่โรงเรียนมัธยมเป่าอันในเซินเจิ้น กำลังเป็นไวรัลและซึ้งใจชาวเน็ตจีนในขณะนี้ หลังนักเรียนชั้น ม.6 ที่กำลังเครียดกับการเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย (เกาเข่า) เขียนจดหมายร้องเรียนขอให้โรงเรียน "รื้อรังนก" เพราะเสียงนกร้องรบกวนสมาธิ แต่คำตอบของครูใหญ่นั้นกลับกลายเป็นบทเรียนชีวิตที่ล้ำค่า
ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมเป่าอัน เขียนจดหมายตอบกลับนักเรียนชั้น ม.6 รายหนึ่งที่ได้รับผลกระทบจากเสียงนกกาเหว่าที่มาทำรังในโรงเรียน รบกวนการอ่านหนังสือสอบ จนต้องเขียนจดหมายขอให้โรงเรียนช่วยจัดการรังนกเหล่านั้น
แทนที่จะสั่งรื้อหรือเพิกเฉย ผู้อำนวยการหยวนได้เขียนจดหมายเปิดผนึกเพื่อสอน "วิชาการศึกษาชีวิต" นั่นคือ ชีวิตมีจังหวะของมัน ความเข้มแข็งของชีวิตเกิดจากการเติบโตท่ามกลางความไม่สะดวกสบาย และมนุษย์ควรเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับสรรพสิ่ง ชวนอ่านจดหมายที่อาจจะดูยืดยาวแต่ช่างอบอุ่นและกินใจ
ถึงนักเรียนที่รัก:
ฉันได้รับจดหมายของเธอแล้ว ตัวอักษรของเธอนั้นเหมือนสายลมโชยในฤดูใบไม้ผลิ แฝงไปด้วยความอ่อนไหวและบทกวีของวัยเยาว์ แต่ก็เต็มไปด้วยความวิตกกังวลและความคาดหวังบนเส้นทางเตรียมสอบ ขอบใจที่เธอใช้ภาษาที่งดงามเช่นนี้ จนทำให้ฉันดูเหมือนจะได้ยินเสียงนกร้องบนยอดไม้นอกหน้าต่าง และเห็นภาพพวกเธอที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนหนังสืออย่างขะมักเขม้นในห้องเรียน
ที่เธอเอ่ยถึงว่า "นกกาเหว่าช่วงนี้คึกคักเป็นพิเศษ ร้องเพลงด้วยความฮึกเหิม" ทำให้ฉันอดขำไม่ได้และรู้สึกตื้นตันใจ ใช่แล้ว แสงแดดฤดูใบไม้ผลิกำลังพอดี สรรพสิ่งเติบโต นกเหล่านั้นก็แค่ใช้วิถีของมันเฉลิมฉลองงานเลี้ยงแห่งชีวิต และท่ามกลางแรงกดดันของการสอบเกาเข่า เธอนั้นก็ยังสามารถสัมผัสถึงพลังชีวิตนี้ได้ ถึงขั้นได้ยินเสียง "รบกวน" เป็นดั่ง "ลมทะเลที่อ่อนโยน" ในเพลง Moonlight Sonata ของบีโธเฟน นี่คือการตระหนักรู้ถึงชีวิตที่หาได้ยากยิ่ง
ในฐานะครูใหญ่ ฉันมักจะคิดอยู่เสมอว่าการศึกษาควรให้อะไรแก่พวกเธอ? คือการสะสมความรู้? การเพิ่มคะแนนสอบ? หรือคือพื้นฐานของชีวิตที่สำคัญกว่านั้น? วันนี้ ฉันอยากถือโอกาสจากจดหมายของเธอมาคุยเรื่อง "การศึกษาชีวิต" ไปด้วยกัน
เสียงนกนอกหน้าต่าง สำหรับเธอคือการรบกวนการสอบ แต่สำหรับครู มันคือบทเรียนชีวิตที่มาพบกันโดยไม่ได้นัดหมาย
◼️ ข้อแรก ชีวิตมีจังหวะของมันเอง
นกร้องตอนโพล้เพล้เป็นธรรมชาติ เป็นการหาคู่ เป็นการประกาศอาณาเขต เป็นการขานรับเพื่อนพ้อง พวกมันจะไม่เปลี่ยนจังหวะชีวิตเพียงเพราะมนุษย์ต้องสอบเกาเข่า โลกนี้ไม่ได้ดำรงอยู่เพื่อใครคนใดคนหนึ่ง การเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับสรรพสิ่งคือวิชาบังคับของการเติบโต
◼️ ข้อสอง สิ่งที่รบกวนก็คือทัศนียภาพอย่างหนึ่ง
หลายปีหลังจากนี้ เมื่อเธอระลึกถึงฤดูใบไม้ผลิปี ม.6 สิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวอาจไม่ใช่สูตรคณิตศาสตร์ แต่เป็นยามโพล้เพล้นั้น กลุ่มนกที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และวินาทีที่พวกเธอสบตากันแล้วยิ้มท่ามกลางเสียงนก ความเข้มแข็งของชีวิตมักเติบโตขึ้นท่ามกลางความไม่สะดวกสบายเสมอ
◼️ ข้อสาม เรียนรู้ที่จะสนทนากับสรรพสิ่ง
ประโยคในจดหมายที่บอกว่า "โปรดปล่อยให้สิ่งมีชีวิตที่เป็นอิสระเหล่านี้บินไปสู่ขุนเขาและสายน้ำ" ทำให้ฉันเห็นความเมตตาของเธอ แต่เธอรู้ไหมว่า วิทยาเขตเป่าจงแห่งนี้ของเรา ก็เป็นบ้านที่พวกมันใช้พักพิงได้ไม่ใช่หรือ การที่พวกมันเลือกมาทำรังที่นี่ ก็เพราะที่นี่ร่มรื่นด้วยแมกไม้ เป็นสถานที่ที่ควรค่าแก่การฝากชีวิตไว้ไม่ใช่หรือ
เกี่ยวกับคำขอ "รื้อรังนก" ฉันเข้าใจความรีบร้อนของเธอ แต่ฉันตอบรับไม่ได้ ไม่ใช่เพราะฉันไม่เห็นใจความลำบากของพวกเธอ แต่เป็นเพราะฉันหวังว่าพวกเธอจะเข้าใจว่า เป้าหมายสูงสุดของการศึกษา ไม่ใช่การทำให้โลกปรับตัวเข้าหาเรา แต่คือการให้เราเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับโลก
นกเหล่านี้เดิมทีก็เป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียน เป็นพยานที่ได้เห็นวัยเยาว์ของพวกเธอในฤดูกาลนี้
ดังนั้น ฉันจึงมีคำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ ให้เธอ มองเสียงนกเป็น "เสียงรบกวนที่ไพเราะ" ของธรรมชาติ ลองสงบศึกกับมัน หรือแม้แต่ขอบคุณมันที่ทำให้เธอได้เงยหน้าขึ้นจากกองโจทย์บ้างเป็นครั้งคราว เพื่อมองดูใบไม้ภายนอกหน้าต่าง
ช่วงเวลา 18:30-19:10 น. ก็ให้คิดเสียว่าเป็น "คอนเสิร์ตยามเย็น" ที่เหล่านกมอบให้พวกเธอ พวกมันใช้ความกระตือรือร้นของชีวิตเพื่อส่งกำลังใจให้พวกเธอที่กำลังต่อสู้อยู่
การเรียนไม่ใช่การยื้อแย่งทุกวินาที แต่คือการเข้าถึงการเรียนในทุกวินาทีนั้น เมื่อถึงเวลาออกกำลังกายก็ออกกำลังกาย เมื่อถึงเวลาพักผ่อนก็พักผ่อน เมื่อถึงเวลาผ่อนคลายก็ผ่อนคลาย
หลายปีหลังจากนี้เมื่อกลับมาเยี่ยมโรงเรียนเก่า เธอสามารถชี้ไปที่ต้นไม้ต้นนั้นแล้วพูดว่า "ตอนนั้น เจ้านกพวกนี้แหละที่อยู่เป็นเพื่อนเราจนจบ ม.6"
นักเรียนที่รัก การสอบเกาเข่านั้นสำคัญ แต่มันเป็นเพียงระลอกคลื่นเล็กๆ ในสายธารอันยาวไกลของชีวิต แต่การเรียนรู้ที่จะเคารพชีวิต เข้าใจสรรพสิ่ง และอยู่ร่วมกับสิ่งที่ไม่เป็นใจได้ต่างหาก คือทรัพย์สมบัติที่จะติดตัวเธอไปตลอดชีวิต และนี่คือสิ่งที่พวกเราต้องยึดมั่นไว้ในยุคปัญญาประดิษฐ์
ขอให้เธอสามารถมีสมาธิกับการสอบ ท่ามกลางเสียงนก และสามารถได้ยินเสียงสะท้อนจากส่วนลึกของชีวิต ต้นไม้ทุกต้น นกทุกตัว แมลงทุกตัวในเป่าจง ต่างกำลังเติบโตไปพร้อมกับเธอ
เนื่องจากเธอไม่ได้ลงชื่อ ฉันจึงขอตอบกลับอย่างเปิดเผย ขอให้ปลายปากกาของเธอสร้างสรรค์โลกที่กว้างใหญ่ และขอให้ในใจของเธอนั้นร่มรื่นดั่งป่าเขา
จากเพื่อนของพวกเธอ
ครูใหญ่ หยวนเว่ยซิง

16/03/2026

มีความนักการบะครมาก

13/03/2026

อย่าปล่อยให้ลอยนอล

10/03/2026

ผู้ฝึกดีแล้ว
ย่อมหาประโยชน์จากปัญหาได้