25/02/2026
1975’te gelişim psikoloğu Dr. Edward Tronick, bir anne ve bebeğini yüz yüze oturttu ve annenin aniden tepkisiz kaldığında neler olduğunu kaydetti.
İlk başta anne normal şekilde gülüyor, konuşuyor, göz teması kuruyor. Bebek her şeyi aynalıyor: gülüyor, işaret ediyor, mırıldanıyor. Sonra anne donuyor. Hiçbir tepki yok. Bebek saniyeler içinde fark ediyor. Daha çok gülümsüyor, işaret ediyor, el sallıyor, bağırıyor—annesiyle yeniden etkileşim kurmak için elindeki her yöntemi deniyor. Hiçbir şey işe yaramayınca dönüyor, duruşunu kaybediyor ve Tronick’in “çekilmiş, umutsuz bir yüz ifadesi” olarak tanımladığı hâle bürünüyor. Anne tekrar etkileşime girdiğinde ise bebek neredeyse anında toparlanıyor.
Sadece üç dakika boyunca bir ebeveynin duygusal olarak yokluğu, bir bebeği bu kadar etkileyebiliyor. Bu çalışma, gelişim psikolojisinde en çok tekrar edilen bulgulardan biri haline geldi.
1975’te akıllı telefonlar yoktu. Peki şimdi bir parkta, restoranda veya oturma odasında etrafınıza bakın… Kaç bebek, ebeveyninin bakması yerine telefon ekranına bakmasına maruz kalıyor?
