29/07/2018
Hayat ne garip; ozetlesek hayatı birkac cumleye sıgdırabiliriz belki, dogdum, büyüdüm, yaşadım, öldüm. Ama bu kısa cumlelerin icinde neler yaşadım neler gördüm.Bazen çok severiz ugruna dünyaları veririz, aradan zaman geçer aynı insan hayatta en nefret ettiğimiz kişiye dönüşüverir. Bu gün günümüzü gün etmek isteriz, yarın bu günümüzden nefret ederiz. Hiç tanımadığımız insanlar hakkında yorum yaparız, birileride bizim hakkımızda yapar. Bu gün arabamız olsun, yatımız, katımız olsun isteriz, yarın sağlık için bunların hepsini feda ederiz. Mutluyken her sey toz pembe gelir, mutsuzken katrankarası. Hayat bu bir akan su gibi akıp giderde elimizden geri döndüremeyiz zamanı. Cocukken nefret ettiğimiz şeyler, büyüyünce ne lezzetli gelir.Cocukken büyük, büyükken cocuk olmayı ne çok isteriz.Hep mutlu olmayı, sevipte kavuşmayı ne çok isteriz. Bazen burnumuzun dibindekini göremeyiz, bazen gördüklerimizle yetinmeyiz. Hani derlerya "Komşunun tavuğu, komşuya kaz görünür." diye. İşte aynen öyle tanımadıklarımız bize hep cekici görünür.Hiç binmediğimiz araba, hiç girmediğimiz ev bize güzel görünür.Hİç gitmediğimiz memleket, hiç tatmadığımız yemek hiç yaşamadığımız hayat bize güzel görünür. Bilsek elimizin altında olanlar kimlere ne görünür. Bilsek bu hayatta ne varsa gelir gecer, gelir geçerde sonunda yaptığımız ne kâr eder bize_? Bi düşünelim elimizde ne var_? Nasıl mutlu olur insan_?
