09/09/2022
این جمله در یکی از نوشتههای راجر روزنبلات در کتاب The Man in the Water آمده. او این موضوع را در فضایی که به بحث زندان و زندانی مربوط است مطرح میکند. اما بیایید بستر بحث را فراموش کنیم و فکر کنیم این جمله را جایی روی دیوار دیدهایم. بیآنکه بدانیم چه کسی آن را در چه جایی گفته است. این حرف مصداقهای فراوانی را تداعی میکند. چه بسیار مواردی که فردی را با این هدف که ارتقاء پیدا کند یا نیازها و انتظارات ما را بهتر برآورده کند، در جایگاه و شرایط و وضعیتی متفاوت از آنچه که هست و میتواند باشد قرار میدهیم و امید داریم متناسب با انتظار ما تغییر کند. دوست خود را در جایی قرار میدهیم که جایگاه مناسب او نیست. فردی را در شرکت روی صندلیای مینشانیم که نباید در آنجا مینشست. مدیری را که کار اجرایی بلد بوده، در جایگاه تصمیمگیریهای کلان قرار میدهیم. فرزندی را که ارزشهای شخصی خود را دارد، ترغیب یا وادار میکنیم با ارزشهای ما زندگی کند. و خلاصه، انسانها را در جایی مینشانیم یا به چیزی تبدیل میکنیم که با جا و جایگاه و داشتهها و واقعیتشان تفاوت دارد. طبعاً نمیتوان حکم کلی صادر کرد. اما شاید بتوان گفت این نوع تغییر و تحولی که از بیرون به فرد تحمیل میکنیم، میتواند ماهیت انسانیاش را تغییر دهد و از او یک هیولا بسازد. پ.ن: متن و تیتر از پست جناب آقای محمدرضا شعبانعلی عزیز کپی شده است.
#هیولانسازیم
#اصالت
