16/02/2021
Yapman gereken ebeveyninle ilişkindeki kendini affetmelisin. O'na kızdığın öfkelendiğin için. Bunca zaman bu duyguları taşıdığın için. O'da bilmiyordu. O'nun sana yaptıkları kendi bakımvereniyle ilişkisinin bir yansımaydı. O zamanlar küçüktün bilmiyordun. Her hareketi kendine atfediyordun. Örneğin annem babama kızgın ve bu yüzden şuan bana bağırdı, bu benimle ilgili değil, benim sevilmem yada değerimle ilgili değil diyemiyordun. Bunu idrak edecek bir mekanizman yoktu. Seanslarımda hep karşılaşırım. Bir yandan ebeveyne öfke diğer yandan O'nu çekiştirmenin verdiği suçluluk ve ardından gelen şu cümle : annem ya kıyamam iyiyiz. Annen değişmedi senin idrak mekanizman gelişti. Eğer 5 yaşında aynı mekanizmaya sahip olsaydın muhtemelen yine aynısını diyecektin. Bu yüzden içindeki çocuk çok önemli. Utanman, susman, kendini ifade edememen, ağlaman... vs hepsi içindeki çocuğun zamanında karşılanmamış ihtiyaçlarının verdiği ızdırabın bugünkü yetişkinlikte dışa vurumu. Kendini affettiğinde daha çok seveceksin kendini.